گاهی زندگی

اسباب کشی

2011-03-31T05:51:00.004+04:30

با سلام خدمت همه دوستان

حتما خبر دارید که مدتی است تمام وبلاگ های سرویس بلاگر مسدود شده اند. تا زمانی که این مشکل باقی است دیگر این وبلاگ را به روز نمی کنم. بنابراین از شر داستان های طنز کوتاه من راحت شدید.

به امید دیدار

مقصر شکست

2011-02-01T18:13:00.006+03:30

آن موقع ها مراسم عروسی در خانه ها برگزار می شد. معمولا جوان تر ها در یک اتاق به رقص و پایکوبی می پرداختند و ریش سفیدان و بزرگتر ها هم در اتاقی دیگر به گفتگو و یادآوری خاطرات گذشته. آن روز یکی از ریش سفیدان خانواده آنها یادش افتاد که در گذشته مراسم کشتی در جشن عروسی برپا می شده است و با همراهی چند نفر دیگر قرار شد هرکدام از خانواده های عروس و داماد یکی از کودکان شان را برای کشتی بفرستند.

ما بیشتر بچه مثبت های درس خوانی بودیم که رنگ آفتاب را ندیده بودیم اما آنها گرگ هایی بودند که دیوار راست را بالا می رفتند. انگار که از قبل در مسابقات انتخابی قهرمانشان را مشخص کرده باشند بدون هیچ بحثی یکی را به میدان فرستادند. چرخی در میانه میدان زد و مبارز طلبید. صدایی که از ما برنخواست خودش جلو آمد و دست یکی را گرفت و برهوا بلند کرد و بر زمین کوبید. صدای گریه او در میان هیاهوی خانواده آنها گم شد. بیچاره شده بود نماد شکست فامیل ما. اگرچه ما خودمان جرات به میدان رفتن را نداشتیم اما حالا که خطر گذشته بود و مبارزه تمام شده بود شجاع شده بودیم و مرتب به او می گفتیم:

"خاک بر سرت، عین خامه پخش شدی روی زمین، باید پاهاشو می گرفتی می زدی زمین..."

اما بنده خدا تقصیری نداشت، از بد حادثه او مقصر شکست شده بود و ما مدعی.

.......................................................

این حکایت کودکی رویه ای است که در هر شکستی می بینیم. یادم می آید زمانی که انگشت یکی از کارگران در درستگاه پرس قطع شده بود خیلی ها کارگر را مقصر می دانستند. اما در کارخانه مجاور دستگاه های پرس با فشار دادن همزمان دو کلید در دوطرف دستگاه فعال می شد و کارگر نمی توانست سهوا دستش را زیر دستگاه نگه دارد. غالبا اگر هواپیمایی به زمین می افتد خلبان، دریاچه که خشک می شود باران، تیم که می بازد بازیکن، و ... را مقصر می دانیم. باید بدانیم که اگر احتمال وقوع خطا وجود داشته باشد حتما رخ خواهد داد. ایده آل این است که خطرات را شناسایی و حذف کنیم و یا احتمال وقوع آن را حداقل کنیم. با این دیدگاه در هر شکستی که رخ می دهد سیستم نیز مقصر است، چراکه زمینه بروز آن شکست را فراهم کرده است. اگر کارمند زیردست شما اشتباه می کند شما هم مقصرید. اگر خوابیدن سرباز سر پست موجب شکست یک لشگر شود فرمانده نیز مقصر است.

اما برخی نیز آنقدر در این دیدگاه افراط می کنند که همه تقصیر را به گردن سیستم انداخته و باقی را مبرا می کنند. یادم می آید کتابی را خواندم که نوشته بود "ما همه بیگناهیم، جامعه مقصر است". در آن کتاب همه مجرمان را بیگناه و شرایط جامعه را علت جرم آنها دانسته بود.

تخفیف

2011-02-01T01:13:00.002+03:30

وقتی گفت "کمتر از 100 صفحه باشه 25 تومن از 100 صفحه به بالا 20 تومن"، نگاهی به تعداد صفحات جزوه انداختم. تعداد 10 برگ سفید A4 از کیفم درآوردم و در ابتدای جزوه گذاشتم و گفتم: "بفرمایید، 100 صفحه است". باتعجب برگه ها را از من گرفت. اندکی در فکر فرو رفت. سپس برگه ها را روی میز گذاشت و ماشین حسابش را برداشت. مرتب دکمه ها را فشار داده و حساب می کرد. مدتی که گذشت جزوه را برداشت و به من داد و گفت: "دستگاه کپی خرابه"

از مغازه که بیرون می رفتم صدایش را شنیدم که بر سر همکارش فریاد می زد:

"خاک بر سرت، یک عمر داره سرمون کلاه می ره"

ترافيک: حمل و نقل عمومی یا احداث بزرگراه

2011-01-26T17:45:00.000+03:30

اگرچه مطالعات و طرح هاي بسياري براي حل معضل ترافيک تهران انجام شده است اما به مناسبت انتخاب تهران به عنوان يکي از پايتخت هاي برتر در توسعه حمل و نقل پايدار، تحليلي را که بر پايه سيستم هاي ديناميکي از معضل ترافيک آموخته ام بيان مي کنم.

در تهران در عرض چند سال توليدات کارخانجات خودروسازي به اندازه 30 سال قبل، خودرو به خيابان هاي شهر تزريق کرد که به سرعت منجر به قفل شدن خيابان هاي تهران و معضلي به نام ترافيک و به تبع آن انواع آسيبها از جمله آلودگي هوا شد.

با شدیدتر شدن ترافیک متوسط زمان سفر افزایش می یابد. متوسط زمان سفر به عواملي چون تعداد وسايل نقليه و ظرفيت مسيرهاي موجود در یک منطقه مرتبط است. زمان سفر رضايت بخش حدود 22 دقيقه براي سفر از منزل تا محل کار براي اکثر مردم است. اگر زمان سفر بيش از اين مقدار شود فشارهاي سياسي براي ساخت ظرفيت هاي جاده اي جديد افزايش مي يابد.

راه حل سنتي براي حل معضل ترافيک ساخت راه هاي جديد بوده است. اين نوع ديدگاه در مديريت شهر تهران نيز وجود داشته است و در برخي زمان ها شهرداري ها اقدام به ساخت بزرگراه هاي متعددي در تهران کردند که اگرچه در کوتاه مدت موجب کاهش ترافيک شده اما در بلند مدت باز تهران دچار گره خوردگي در ترافيک شد. اگرچه هنوز برخي مردم آن دوران را به نيکي ياد مي کنند اما اگر مديريت برنامه اي بلند مدت و ديدگاهي درست به مساله ترافيک داشت هم اکنون شاهد پيچيده تر شدن اين مساله در تهران نبوديم.

اگر حجم ترافيک يک عامل بيروني باشد آنگاه ساخت جاده هاي جديد مي توانست به حل اين معضل کمک برساند اما حجم ترافيک عاملي بيروني نيست. با ساخت جاده هاي جديد و تجربه مردم از کاهش زمان سفر و رضايت بخش تر شدن آن انگيزه آنها براي انجام سفرهاي بيشتر افزايش مي يابد. همچنين آنها مسافت هاي طولاني تري را نيز طي خواهند کرد. در ادامه با افزايش جذابيت سفر با وسايل نقليه شخصي به مرور افراد بيشتري از استفاده کنندگان وسايل نقليه عمومي به استفاده از وسايل نقليه شخصي روي مي آورند. همچنين با ساخت مسيرهاي جديد و دسترس پذير شدن نقاط مهم شهري تمايل به زندگي در نقاط حاشيه اي افزايش پيدا مي کند. با افزايش جمعيت در نقاط حاشيه اي تعداد سفر به نقاط اصلي افزايش پيدا کرده و موجب افزايش ترافيک و در پي آن کاهش جذابيت آن نقاط حاشيه اي شده که موجب کاهش و يا توقف مهاجرت به آن نقاط مي شود.

اگر بزرگراه هاي جديد ساخته شده و گسترش شهرک هاي حاشيه اي متوقف شود کاهش فوري در زمان سفر رخ خواهد داد. اما از آنجا که مردم به يافته جديد خود در ارتباط با کاهش زمان سفر عکس العمل نشان ميدهند جمعيت شهرک هاي اطراف توسعه پيدا مي کند. اين توسعه تا آنجا ادامه پيدا مي کند که ديگر زمان سفر به قدري افزايش مي يابد که جمعيت از مهاجرت به آن نقاط حاشيه اي پشيمان ميشود. بنابراین همواره جاده هاي جديد موجب ايجاد تمايل به سفر بيشتر و طولاني تر شده و اين خود در يک حلقه ميزان ترافيک را به بالاي سطح رضايت بخش رسانده و فشارهاي سياسي براي ساخت جاده هاي جديد افزايش پيدا مي کند. همچنین در گذشته تملک وسايل نقليه شخصي براي بسياري افراد ممکن نبود درصورتيکه امروزه روند کاهش قيمت وسايل نقليه شخصي و امکانپذير شدن تملک آسان وسايل نقليه شخصي اين هشدار را به ما مي دهد که شدت تاثير اين حلقه ها در آينده بيشتر نيز خواهد شد که اين خود منجر به شديد تر شدن ترافيک در صورت اتخاذ سياست سنتي احداث بزرگراه براي حل مشکل ترافيک خواهد شد. در آينده براي بسياري افراد سهل و آسان خواهد بود که به سرعت از وسايل نقليه عمومي به تملک وسيله نقليه شخصي تغيير حالت دهند. لذا حتي اگر تا به حال مديران در اتخاذ تصميمات خود به خوبي عمل نکرده اند بايد هوشيار باشند که در اينده اين تصميمات اشتباه منجر به نتايج بدتري مي شود.

اما علت اينکه با افزايش ترافيک، حمل و نقل عمومي جايگزين وسايل حمل و نقل شخصي نمي شود چيست؟

از آنجا که کاهش زمان سفر که با ساخت جاده هاي جديد ايجاد مي شود موجب افزايش جذابيت سفر با وسايل نقليه شخصي مي شود اين موجب کاهش درآمد سيستم حمل و نقل عمومي مي شود. از آنجا که بيشتر هزينه هاي سيستم حمل و نقل عمومي مربوط به هزينه هاي ثابت است تغييري در هزينه هاي آنها به وجود نمي آيد. وسايل نقليه عمومي چه کاملا پر باشند و يا نباشند بايد به خدمت دهي بپردازند و اگر مسئولين به دنبال کاهش هزينه ها بروند منجر به کاهش کيفيت خدمات مي شود. برخي مسيرها ممکن است ديگر خدمت دهي نشود و يا دفعات حرکت وسايل محدود شود. اين خود موجب کاهش جذابيت سفر با وسايل نقليه عمومي شده که اين منجر به تمايل بيشتر مسافران در استفاده از وسايل نقليه شخصي مي شود. اين خود موجب کاهش درآمد سيستم حمل و نقل عمومي مي شود.

افزايش کرايه وسايل نقليه عمومي نيز تاثير مشابهي دارد. اين افزايش در کرايه ها موجب کاهش جذابيت سيستم حمل و نقل عمومي شده و تمايل مسافران براي استفاده از وسايل نقليه شخصي بيشتر ميشود. اين خود موجب کاهش درآمد سيستم حمل و نقل عمومي شده که براي جبران آن باز کرايه ها افزايش مي يابد.

مطلب ديگري که بايد به آن اشاره کرد اين است که کفايت يک سيستم حمل و نقل عمومي علاوه بر دفعات و محدوده خدمت دهي به اندازه و چگالي جمعيت در منطقه نيز بستگي دارد. با گسترش نقاط حاشيه اي تمرکز فعاليت ها از محدوده هايي که توسط سيستم جاري حمل و نقل عمومي پوشش داده مي شود جابجا مي شود. با کاهش چگالي جمعيت تعداد کمتري از افراد نزديک ايستگاه اتوبوس و يا مترو زندگي مي کنند. لذا سيستم حمل و نقل عمومي به دليل اينکه به سادگي در دسترس افراد نيستند جذابيتش کم مي شودکه موجب تمايل بيشتر براي استفاده از وسايل حمل و نقل شخصي مي شود. گسترش مناطق حاشيه اي و کاهش جذابيت وسايل حمل و نقل عمومي با سرعت بيشتري نسبت به ايجاد ظرفيت هاي حمل و نقل عمومي جديد رخ مي دهد.

نتیجه گیری:

ایجاد جاده های جدید تنها یک راه حل کوتاه مدت است و در بلند مدت به تشدید معضل ترافیک منجر میشود. تنها راه حل پایدار برای حل معضل ترافیک افزایش جذابیت حمل و نقل عمومی است. این افزایش جذابیت با بهبود کیفیت، گسترش محدوده خدمت رسانی، در دسترس بودن، قابل اطمینان بودن و برخی موارد دیگر حاصل می شود.

توسعه خطوط مترو و اتوبوس های تندرو از اقدامات مناسب شهرداری تهران در این راستا بوده است.

برنامه ریزی پویا

2011-01-23T03:02:00.002+03:30

در تئوری برنامه ریزی پویا مهم نیست که چگونه به یک نقطه رسیده اید، آنچه اهمیت دارد این است که بهترین راه از این نقطه تا هدف نهایی چیست.

با اینکه این روش کاربرد بسیاری در حل مسایل دارد اما من همیشه با تردید به آن نگاه می کردم. معتقد بودم در منطق تصمیم گیری انسان ها، مسیر گذشته اهمیت زیادی دارد و عدم توجه به آن موجب تاثیرات جانبی در مسیر آینده می شود. یادم می آید که سر کلاس این نوع برنامه ریزی را به تصمیم گیری انسان های خیانت کار که هیچ اهمیتی به گذشته ای که صرف آنها کردی نمی دهند تشبیه کرده و با استادم بحث کرده بودم. اما اکنون که سرد و گرم روزگار را بیشتر چشیده ام، احساس می کنم بیشتر انسان ها منطق تصمیم گیری شان برنامه ریزی پویا است.

افراد تنها تا زمانی تو را می شناسند که نقشی در مسیر آینده شان داشته باشی. به عبارت دیگر اگر در لحظه ای به این قطعیت برسند که در آینده دیگر نیازی به تو نخواهند داشت تورا فراموش می کنند. اگرچه برخی آینده دور را نمی بینند و به طمع آنچه در آینده نزدیک است به گذشته پشت می کنند و بعدها متوجه ضرر و زیان می شوند. این پیش بینی آینده در انسان هایی که به خیانت کار مشهورند بسیار کوتاه است و شاید دوستی چندین ساله شان را به یک شب خوشی هم بفروشند. بنابراین انسانها در تصمیم گیری هایشان همواره آینده ای را در نظر می گیرند و بر مبنای آن تصمیم می گیرند. تنها نکته خوشایند این است که آنچه در آینده برای خود متصور می شوند و فاصله ای که تا آن نقطه در نظر می گیرند خصلتی است که از مسیر گذشته کسب کرده اند و این می تواند به نتایجی منجر شود که تفاوت چشم گیری با گذشته ندارد.

بنابراین اگر می خواهید موفق باشید کاری کنید که حتی دشمنتان هم احساس کند در آینده به شما نیاز خواهد داشت. اگرچه باز افرادی هستند که آینده را تا نوک دماغشان می بینند.

فرصت و تهدید

2011-01-17T02:21:00.003+03:30

استادی داشتم که همیشه می گفت هر تصمیمی که با آن مواجه هستیم مزایا و معایبی در پی دارد و اگر برای تصمیمی هیچ مزیت یا عیبی ندیدید به معنی آن است که همه جوانب آن را بررسی نکرده اید. می گفت هر فرصتی جنبه هایی از تهدید دارد و هر تهدیدی فرصت هایی را با خود به همراه دارد. اما هرچقدر بیشتر این جملات را تکرار می کرد کمتر مفهوم آن را درک می کردم. تا آن روز که به همراه مجتبی برای خوردن چایی رفتیم.

کنار میز ایستاده بودیم و با هم تعارف می کردیم چه کسی اول چای کیسه ای را در لیوانش بگذارد. خدا خدا می کردم آن طعم و رنگ و بوی اصلی چای که در لیوان اول جا می ماند نصیب من بشود. دو سه باری که تعارف کردیم چای کیسه ای را داخل لیوانم گذاشتم و با شور و شوق پخش شدن رنگ قرمز چایی در لیوان را نگاه می کردم که مجتبی با لبخند گفت: "می دونی چرا گفتم تو اول استفاده کنی"

گفتم: "لطف شما به منه"

خنده ای کرد و گفت: "نه بابا، این چای کیسه ای ها روی میز میمونه خاک میگیره، تو اول استفاده کردی خاکش رو گرفتی"

این را که گفت انگار در دقیقه 90 گل خورده باشم، رنگ چای به شیری گراییده بود، بوی خاک مرطوب می داد و مقداری کف روی لیوان جمع شده بود.

گفتم: "تازه فهمیدم معنی فرصت و تهدید چیه"

کلاس

2011-01-11T17:34:00.010+03:30

می گفت اگر می خواهی موفق باشی و همه بهت احترام بگذارند باید باکلاس بشی. حالا اگر می خواهی باکلاس بشی به این توصیه ها عمل کن.

اگر ایرانسل داری خیلی بی کلاس هستی مخصوصا اگر شماره ت 935 نباشد. باید بروی 912 بخری تا با کلاس شوی. حتما حواست باشد آدرس تهران را بدهی تا 912 بگیری وگرنه 913، 914،... هم بی کلاس هستند.

گفتم: 912 هم دارم اما برای کار ایرانسل رو می دهم. او باز ادامه داد.

اگر ماشینت پلاک شهرستان باشد بی کلاس است و به همین علت بهتر است آدرس یکی از اقوامت را در تهران بدی تا پلاک تهران بگیری و باکلاس بشی.

گفتم: خونه خودمون تهرانه برای ماموریت میام اینجا، فقط ماشینم پراید باشه بی کلاس نیست

گفت: چاره ای نیست، هر کس پرسید بگو این ماشین مال خانوممه، با پراید راحت تر رانندگی می کنه.

ادامه داد

وقتی یک کلمه ای را استفاده می کنی که از زبان انگلیسی گرفته شده تلفظ انگلیسی اش را بگو. مثلا نگو میکروسافت بگو مایکروسافت. نگو مونیتور بگو مانیتور...

بعضی کلمات فارسی هم از مد افتاده اند. مثلا به جای دستمال کاغذی باید بگی کلینکس، به جای دفتر کار بگو آفیس....

هروقت صحبت از برنامه های تلویزیون شد بگو اصلا نگاه نمی کنم و در آن زمان لایو شو می دیدی.

وقتی با دوستت می ری بیرون باید بری کافی شاپ و هات چاکلت سفارش بدی. قصدت هم خوردن هات چاکلت نباشد و الکی با لیوان بازی کن.

حرف از کتاب خواندن که شد چندتا از نویسنده های خارجی را ردیف کن و بگو به زبان اصلی خواندی.

این کار ها را بکن شاید مثل من بشی و از این املی دربیایی.

...

دفعه بعد که دیدمش گفتم: هپی نیو یر. سانتا کلاز برات چی آورد؟

گفت: چی؟

گفتم: نور مایند، دیشب کانسرت لیدی گاگا و بیانسه رو دیدی؟

گفت: چی؟

گفتم: ، اوه مای گاد، بیا بریم کافی شاپ یک کاپوچینو مهمون من

گفت: چی؟

گفتم: چرا همش عین شخصیت کونستانتین تو داستان زوخوروف، چی چی می کنی؟

سکوت کرده بود و چیزی نمی گفت. گفتم: نکنه داستان زوخوروف را نخوندی؟ خیلی بی کلاسی بابا، جایی نگی با من رفیقی ها. امل!!!

شعبه نفتی

2010-12-26T13:48:00.005+03:30

از سرکار که برمی گشتم جمعیت زیادی مقابل شعبه نفت محله جمع شده بودند. سالهای زیادی از آخرین باری این ازدحام را جلوی شعبه نفت دیده بودم گذشته بود. آن دوران هر روز دو برابر این جمعیت از شب تا صبح بست می نشستیم جلوی شعبه نفت تا یک گالن چند لیتری نفت گیرمان بیاید و در بشکه گوشه حیاط ذخیره کنیم. شعبه نفتی هم بار ها عصبانی شده و صف را به طرف دیگر خیابان هدایت می کرد، اما هرچقدر عصبانی می شد و بد اخلاقی می کرد ما بیشتر احترامش می کردیم تا مبادا به ما غضب کند و بدون نفت بمانیم. نفت همه چیز ما بود و تقریبا همه چیز با نفت کار می کرد، از چراغ خوراک پزی که همیشه یک پاره آجر و یا یک کتری آب و یا دیزی نهار و آش شام رویش بود، تا بخاری نفتی شبهای زمستان و چراغ روشنایی یک شب درمیان های خاموشی برق. هربار که دور چراغ می نشستیم و آب پوست پرتغال رو روی چراغ می پاشیدیم و از صدای چلز و ولزش ذوق می کردیم آقا برای اینکه جلوی شیطنت ما رو بگیره شروع می کرد به قصه گفتن از بچه هایی که اشتباهی نفت خوردن یا افتادن تو بشکه و به ما هشدار می داد. اما با وجود این، یکی از تفریحات ما بازی کردن با تلمبه و پر و خالی کردن گالن های نفت بود.

در این فکرها بودم که رسیدم جلوی شعبه نفت، از یکی از همسایه ها پرسیدم: "چی شده مردم دوباره یاد نفت افتادن، نکنه برق و گاز هم سهمیه بندی شده!!"

درحالیکه می خواست چهره اندوهناکش را حفظ کند لبخندی زد و گفت: "نه بابا، بنده خدا شعبه نفتی سکته کرده"

یادم افتاد آن دوران هم آنقدر با مردم سر و کله زده و حرص و جوش خورده بود که یکبار سکته کرده بود. گفتم: "دور و برش شلوغ نباشه خوب میشه"

درحالیکه دور می شدم صدای بحث جمعیت را می شنیدم که می گفتند: "مهندس گفت قرار برق و گاز سهمیه بندی بشه، باید دوباره چراغ نفتی ها رو دربیاریم"

انعطاف پذیری

2010-12-24T20:58:00.002+03:30

عمری ادعای تسلط به مفاهیم انعطاف پذیری و سازمان های چابک را داشتم که دیشب فهمیدم اندازه حسن زاپاس هم از آن چیزی بلد نیستم. حسن زاپاس دزد مشهور محله بود که شب ها آچار به دست راه می افتاد و زاپاس ماشین ها رو می دزدید. دیشب بعد از کلی جلسه در شرکت نتوانستیم راجع به آینده کاریمان تصمیم بگیریم و دیروقت شد، به خانه که برمیگشتم او را در تاریکی شب دیدم. قدری که از تاریکی بیرون آمد متوجه شدم به جای آچار، شلنگ و دبه به دست دارد. با تعجب پرسیدم: "حسن اینها چیه؟"

جواب داد: "بنزین ماشین ها رو می کشم، بیزینسش بهتره"

موضوع صحبت

2010-12-22T01:54:00.002+03:30

سر کلاس زبان خارجی درسی داشتیم راجع به اینکه چگونه سر صحبت را با کسی باز کنیم و چه موضوعی را مطرح کنیم. معلم هرچه موضوعات مختلف مطرح شده در کتاب را برای بحث تعیین می کرد بیش از یک جمله بین افراد کلاس بحث نمی شد، مدتی که در سکوت گذشت او لب به اعتراض گشود و گفت: "چرا مشارکت نمی کنید"

شخصی که نزدیک درب نشسته بود گفت: " این جماعت بلاد کفر غیر از سردی و گرمی هوا و آشنا بودن قیافه هاشون هیچ موضوع جذابی ندارند؟"

معلم گفت: "مثلا چی؟"

جواب داد: "مثلا عدد اکتان بنزین، فرایند تبدیل کیک زرد به اورانیوم، طرح هدفمند سازی یارانه ها،.."

حرفش تمام نشده بود که شخص دیگری گفت: "راستی یارانه نان را هم از امروز می دهند.."

لحظه ای نگذشت که همه شروع به صحبت کردند و در میان هیاهوی جمع معلم فریاد کرد:

"دوستان خواهش می کنم نوبت به نوبت صحبت کنید"

زخم دوست

2010-12-18T01:17:00.003+03:30

به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمانم را بستم. اشک های جمع شده در چشمانم به روی گونه هایم جاری شدند. دو دستم را بر صورتم گذاشتم و به موسیقی که با اندوه من همراه شده بود گوش دادم.

زیر لب نجوا کردم: "ای کاش می دانستی چه غمی در دلم به یادگار گذاشتی، ای کاش..."

رفيق من سنگ صبور غمهام
به ديدنم بيا كه خيلي تنهام
هيشكي نمي فهمه چه حالي دارم
چه دنياي رو به زوالي دارم
مجنونم و دل زده از ليليا
خيلي دلم گرفته از خيليا
نمونده از جوونيام نشوني
پير شدم پير تو اي جووني
تنهاي بي سنگ صبور
خونهء سرد و سوت و كور
توي شبات ستاره نيست
موندي و راه چاره نيست
اگر چه هيچ كس نيومد
سري به تنهاييت نزد
اما تو كوه درد باش
طاقت بيار و مرد باش
تنهاي بي سنگ صبور
خونهء سرد و سوت و كور
توي شبات ستاره نيست
موندي و راه چاره نيست
اگر بياي همونجوري كه بودي
كم ميارن حسودا از حسودي
صداي سازم همه جا پر شده
هر كي شنيده از خودش بي خوده
اما خودم پر شدم از گلايه
هيچي ازم نمونده جز سايه
سايه اي كه خالي از عشق و اميد
هميشه محتاج به نور خورشيد
تنهاي بي سنگ صبور
خونهء سرد و سوت و كور
توي شبات ستاره نيست
موندي و راه چاره نيست
اگر چه هيچ كس نيومد
سري به تنهاييت نزد
اما تو كوه درد باش
طاقت بيار و مرد باش

لینک دانلود آهنگ سنگ صبور با صدای محسن چاوشی

آلودگی هوا

2010-12-08T00:09:00.002+03:30

سرفه کنان سوار ماشین شدم و گفتم: "دارم خفه می شم"

مسافری که بین مسافران عقب نشسته بود گفت: "آقا همش مال این بنزین های بی کیفیته، باید بنزین از خارج بیاد"

راننده در آینه سقفی به مسافر نگاه کرد و گفت: "بنزین که بنزینه عمو، ماشین زیاده، باید زوج و فرد رو همیشگی کنند"
خانم جوانی که کنار درب نشسته بود هندس فری را از گوشش جدا کرد و گفت: "یعنی چی آقا پول ماشین رو دو سه برابر می گیرند بعد یه نصفه ماشین قراضه می دهند که زوج بیا فرد نیا..باید ماشین با کیفیت بسازند"
پیرمردی که پشت راننده نشسته بود با دست به هواپیمایی که برای فرود ارتفاعش را کم کرده بود اشاره کرد و گفت: "امروز هوا را شستند تمیز شده"

راننده سرش را کمی جلو برد و از زیر آینه سقفی به هواپیما نگاه انداخت و گفت: "بابا دمشون گرم.. "

همه سرشان ر به سمت پنجره بردند تا هواپیما را ببینند و اندکی سکوت حاکم شد.

"به علت اضطرار آلودگی هوا فردا تعطیل است"، صدای گوینده رادیو سکوت چند ثانیه ای ماشین را شکست.

سرفه کنان ماسک را دوباره بر دهانم گذاشتم و گفتم: "آقا من جلوی درمانگاه پیاده می شم"

مجنون لیلی

2010-12-02T21:20:00.001+03:30

Maziyar Fallahi - Majnoone Leyli by davoodmt

کنارِ سیب و رازقی نشسته عطرِ عاشقی
من از تبارِ خستگی, بی خبر از دلبستگی... عاشقم

ابر شدم, صدا شدی
شاه شدم, گدا شدی
شعر شدم, قلم شدی
عشق شدم, تو غم شدی

لیلای من دریای من
آسوده در رویای من
این لحظه در هوای تو
گمشده در صدای تو
من عاشقم مجنون ِ تو
گمگشته در بارون ِ تو

مجنونِ لیلی بی خبر
در کوچه هایت در به در
مست و پریشون و خراب
هر آرزو نقشِ بر آب
شاید که روزی عاقبت
آروم بگیرد در دلت

کنارِ هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای
من از تبارِ سادگی بی خبر از دلدادگی... عاشقم

ماه شدم, ابر شدی
اشک شدم, صبر شدی
برف شدم, آب شدی
قصه شدم, خواب شدی

لیلای من دریای من
آسوده در رویای من
این لحظه در هوای تو
گمشده در صدای تو
من عاشقم مجنونِ تو
گمگشته در بارونِ تو

مجنونِ لیلی بی خبر
در کوچه هایت در به در
مست و پریشون و خراب
هر آرزو نقشِ بر آب
شاید که روزی عاقبت
آروم بگیرد در دلت

آهنگ مجنون لیلی با صدای مازیار فلاحی

برخی تغییرات

2010-11-30T15:10:00.003+03:30

با تشکر از همه همراهان عزیز، توضیحاتی در مورد برخی تغییرات که در وبلاگ ایجاد شده می دهم. از شنیدن نظرات و پیشنهادات شما نیز بسیار خوشحال خواهم شد.

خبرنامه (Newsletter):

با عضویت در خبرنامه، با به روز شدن وبلاگ و پست مطلب جدید، آن مطلب به ایمیل شما ارسال می شود. زمان ارسال ایمیل نیز بین ساعت 7 تا 9 صبح به وقت تهران است. برای عضویت کافی است ایمیل خود را در محل تعیین شده (زیر جعبه آمار سایت) وارد کنید و در پنجره ای که گشوده می شود کد تایید را وارد کنید. ایمیل فعال سازی اشتراک شما به ایمیلتان ارسال می شود که باید روی لینک فعال سازی کلیک کنید. (علاوه بر inbox فولدر spam را هم چک کنید)

بدین ترتیب از به روز رسانی وبلاگ مطلع می شوید، محتوای مطالب را در ایمیل خود خواهید داشت، امکان ارسال آن برای دیگران تسهیل می شود و ....

خوراک (Feed):

اگر جزو استفاده کنندگان از نرم افزارها یا سایت های خوراک خوان مانند Google Reader هستید کاملا با مزیت آنها آشنا هستید. امکان اشتراک در خوراک پیام ها و نظرات وبلاگ فراهم است. امکان ارسال مطالب به سایر شبکه های اجتماعی از این طریق تسهیل می شود، به سرعت از به روز رسانی وبلاگ مطلع می شوید و ...

ارزیابی (Ranking)

اگر سرعت اینترنت خیلی کمی نداشته باشید و تا لود شدن کامل وبلاگ صبر کرده باشید ستاره هایی را زیر هر مطلب خواهید دید که نوعی ارزیابی از مطلب است. شما می توانید به سادگی یک کلیک کردن ارزیابی (1 تا 5) خود را از مطلب بیان کنید. بدین ترتیب سایر خوانندگان می توانند در یک نگاه میزان رضایت خوانندگان قبلی را نسبت به مطلب دریافته و نویسنده نیز از ذائقه خوانندگان و زمینه های پرطرفدارتر مطالب مطلع می شود.

اشتراک گذاری (Share)

زیر هر مطلب گزینه ای برای اشتراک گذاری آن وجود دارد. اگرچه به نظر می رسد این ویژگی در وبلاگ به علت سرعت پایین لود شدن، عدم ارسال کل مطلب و ارسال تنها لینک آن و غریبه بودن اکثر موارد آن با فضای مجازی ایرانیان، مورد استقبال قرار نگرفته و احتمالا تا چند روز دیگر این ویژگی از وبلاگ حذف بشود.

تایید نظرات:
اگرچه خوشبختانه نظرات هرزنامه در وبلاگ وجود نداشت اما فضای نامرتبط برخی نظرات با محتوای مطالب چندان خوشایند نبود. لذا فعلا سیستم تایید نظرات برای وبلاگ فعال شده است.

تماس با من:

شاید در آینده به نویسندگان وبلاگ افزوده شود ولی فعلا برخی داستانهایی را که برای من ارسال می شود با هماهنگی نویسنده مطلب و برخی تغییرات در وبلاگ منتشر می شود.

حسادت

2010-11-30T10:40:00.007+03:30

داستان زیر را فاطمه برایم ارسال کرده است

حسادت
:@فاطی داری چی کار میکنی؟بزار یکم بخوابم!!

درب اتاق خواب را باز کردم و با قیافه ای شاداب گفتم:من نیستم که ، واحد بغل داره مستاجر میاد، سر و صدای اسباب کشی آنهاست.

روی تخت غلتی زد تا صورتش به سمت من باشد و گفت:

@:دیدی چطور سر زمستون چندتا دختر بی پناه رو در به در کردند؟!!

به تمسخر چهره ای ساده لوحانه گرفتم و با دهن کجی گفتم:

--:آخی نازی میخوای زنگ بزن تا جایی رو پیدا میکنن بیان خونه ما، آره؟

لبخنی زد و گفت:

@:چیکار کرده بودند مگه؟دو تا از همکلاسی هاشونو آورده بودند که با هم درس بخونند. البته حالا که فکر می کنم می بینم حقشون بود. این همه عالم فرزانه تو مجتمع هست آدم بره از بیرون یکی رو بیاره؟ اگه من یا احمد یا لااقل حاجی رو هم میبردند الان خوب و خوش کنار هم زندگی میکردیم!!

درحالیکه وانمود می کردم این حرف او حساسیتی در من ایجاد نکرده با دست او را خطاب قرار داده و گفتم:

--:تو و احمد زیر همین یکیش موندین اما خدایی باید احترام حاجی رو نگه میداشتند طفلی هم مدیره هم زنش رفته حج تنهاست.

آرنجش را تکیه گاه کرد و قدری خودش را بالا کشید و گفت:

@:این مستاجر جدیدا دانشجو هستند یا خانواده اند؟

--:من که مثل تو فضول نیستم!!!

@:اصلا!!

--:یه زن خوشگل و چشم عسلی دیدم، یه دختر سه چهار ساله با یه شوهر سیبیل در رفته هیکلی

دوباره ملحفه را روی سرش کشید و گفت:

@:تو باید بجای حاجی بشی مدیر بلوک!!سه سوت آمارشونو در آوردی دیگه نه؟

از تعاریفش لبخند رضایتی بر لبم نشست و گفتم:

--:پاشو چایی دم کردم، ببر براشون هم یه عرض ادب کن هم اینکه رسم همسایگی رو بجا بیار!!

@:برو رد کارت من خوابم میاد، دیشب نخوابیدم!

--:خدا اون فردوسی پور رو از رو زمین برداره!!

بلند شد و با غرغر فراوان سینی چایی را برداشت و برد. هنوز چند دقیقه از رفتنش نگذشته بود که با چهره ای در هم به خونه آمد..

@:دوست ندارم با این همسایه هم کلام شی!

--:چرا؟معتاده یارو؟

@:بی خیال، گفتم دوس ندارم بگو چشم!

--:اووووه بابا قلدر، مرد، سالار، محکم، جون من بگو چرا؟!!

@:ناراحت میشی بدونی!!

--:جالب شد! بگو دیگه

@:اون زنش که گفتی خوشگله، همون غزال دوست دختر سابقمه!!

--:همون که همسایه دیوار به دیوارتون بود تو خونه های سازمانی؟

@:آره، منو دید خشکش زد منم احوال پرسی گرم باهاش کردم و به شوهرش گفتم که پدرامون با هم همکار بودند و همسایه بودیم!!

--:خجالت نمیکشی تا حالا صد تا دختر بهم نشون دادی که دوست دخترت بودند !

@:بسوزه پدر این هم جمال وکمال که دخترا دست از سرم بر نمیداشتند!!

@:کجا میری حالا؟

نمیدونم چه حسی داشتم خودمو پای کامپیوتر سر گرم کردم!اما توی دلم بلوایی بود! غزال با همه دوست دختراش فرق میکرد، ماجرای اون را چند باری برام تعریف کرده بود، سر اون خونه رو رها کرده بود تا مادرش رو راضی کنه که براش خواستگاری کنه! اما تو آن زمان که دوستی دختر و پسر خیلی رایج نبوده مادر شوهرم به هیچ وجه به این ازدواج راضی نشده.

بعد شام به اتاق کارم رفتم، دلم نمیخواست هیچ حرفی بزنم یا بشنوم! سکوت فضای خانه را پر کرده بود و تنها صدای جملات تکراری فردوسی پور در گزارش پلی استیشن می آمد. حوالی ساعت 11 بود که دست از بازی برداشت و به اتاق کارم اومد..

@:خودتو خسته نکن!بیا بریم بخوابیم!

--:تو برو بخواب!هنوز کار دارم دلم نمیخواد فردا صبح زود بیدار شم که کارم رو تموم کنم!!

@:ببین من بیچاره چه حالی دارم که هر روز 6 صبح باید برم سر کار؟

نمی خواستم بی جواب بمانم و کم بیارم، گفتم:

--:خودتو کشتی!بقیه مردها تو خونه خوابیدن زنشون بادشون میزنه نه؟!!من هم اندازه تو دارم کار میکنم! تموم خرید خونه پای منه!مسئولیت بچه با منه! حتی...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

@:شام که درست حسابی نخوردی یه لیوان شیر بیارم؟

درحالیکه کاغذ الگو را از روی میز جمع می کردم گفتم:

--:برو بخواب حواسم رو پرت نکن پارچه مردم خراب میشه!

بدون اینکه حرفی بزنه رفت!باز من موندم و افکاری سیاه توی ذهنم! "حتما بهش فکر میکنه! شاید هنوز هم دوسش داره!نکنه خوشگلیه اون دختر از راه بدرش کنه؟ نکنه به من خیانت کنه؟نکنه با نقشه قبلی به اینجا اومده؟هنوز هم گاهی حالش رو میپرسه؟دلتنگش میشه؟"

کم کم به مرز جنون میرسیدم!

در اتاق خواب رو باز کردم بالشم رو از زیر دستش بیرون کشیدم!در حالی که میچرخید گفت:

@:اومدی بالاخره؟

اصلا حوصله اش را نداشتم، با عصبانیت گفتم

--: چرا برق دستشویی رو روشن گذاشتی؟ چقدر باید بگم که دست از این شلخته گیهات برداری؟

@: دنبال بهانه میگردی که دعوا کنی نه؟حسودیت شده!!میترسی منو از چنگت دربیارن نه؟

--:حرف مفت نزن!یه قدم کج بزار ببین چطور به خاک سیاه میشونمت!!

@:پس بالاخره فهمیدی این حس حسادت چیه؟تو این چند سال همش با این حال امروز تو سر کردم و دم نزدم!بزار بفهمی چقدر دردناکه!

--:مگه دوست پسرم رو برداشتم اوردم تو چشم تو گذاشتم که حسودی میکنی؟ بخاطرت از همه چی و همه کس گذشتم، کی تاحالا شکایت کردم؟

اصلا می دونی چیه باید از فردا باید بیافتی دنبال یه خونه دیگه. من نمیخوام هر بار که همسایه رو میبینی یاد روزهای بیفتی که توی حیاط براش نامه عاشقانه مینوشتی!

@: چی؟ سر زمستون می خواهی خودمون رو در به در کنی...

عاشق

2010-11-30T00:57:00.001+03:30

Ashegh by davoodmt

She was always in my corner
her tear drops fell on my shoulder
when she left, I long to hold her
how could this ever be?
she was the girl of my dreams
guess I feel for her skins

عاشق و پر احساسه
اون اشکاش مثله الماسه
واسه من عزیزترینه
میمیرم براش
جای اشکاش رو شونه هامه
تب دستاش رو گونه هامه
میدونم عشقم همینه
میمیرم براش
خدا اگه میون این همه آدم
بازم نوبت باختن من بود
چرا عاشق شدم؟
اونی که همه هستیمو زیر پاش دادم
چرا آتیش سوختن من بود چرا عاشق شدم؟
عشقش از سرم زیاده دلم رو برده چه ساده
میبینی کجای کارم میمیرم براش
وقتی هست عاشق ترینم بهترین مرد زمینم
سر رو شونه هاش میزارم میمیرم براش

آهنگ عاشق با صدای مهدی مقدم

خرمگس

2010-11-26T00:40:00.001+03:30

درست در کنار آب نمای محوطه جلوی دانشکده ها، روی یکی از نیمکت های فلزی نشسته بودم و انتظار می کشیدم. سوز هوایی که از کنار فواره قد کشیده آب رد می شد قطرات سرد هوا را مدام به صورت سرخ من می زد. از سرما به خود می لرزیدم و با هماهنگ تر شدن نوسان بدنم و ضربان قلبم، لرزشم تشدید می شد. مدام جملات شاعرانه ای را که از پیش آماده کرده بودم زیر لب تکرار می کردم و چشم به درب دانشکده دوخته بودم تا آمدنش را ببینم.

"آقا جمع تر بشینید ما هم اینجا بنشینیم"، صدای جیغ مانندی تمام افکار شاعرانه ام را از سر پراند.

نگاهم را که چرخاندم سه دانشجوی دختر با لیوان چای و چیپس در دست، بالای سر من ایستاده بودند.

"بر خرمگس معرکه لعنت"، زیر لب این را گفتم و رو به دختری که جلو تر بود کردم و با اخم و جدیت گفتم:

"اون نیمکت رو به رو خالیه"

با حالتی که انگار می خواهد تمام حق هایی را که در زندگی ازش گرفته شده بود از حلقوم من بیرون بکشد گفت:

"شما مردها فکر می کنید می تونید حق ما رو بخورید، این نیمکت جا داره و من حق دارم روش بنشینم"

نگران از بالا گرفتن ماجرای این سه دختر بودم و همزمان نیم نگاهی به درب دانشکده داشتم. این بار چهره ام را لطیف کرده و لبخندی زدم و گفتم:

"خانم حق خوری چیه، رو این نیمکت به زور سه نفر جا می شوند، دو طبقه که نمیشه نشست"

در همین لحظه او از درب دانشکده خارج شد و نگاهش به من افتاد. خواستم بلند شوم و به سمتش بروم که صدای داد و فریاد سه دختر دیگر بلند شد:

"حرف دهنت رو بفهم، فکر کردی ما کی هستیم بنشینیم در آغوش شما..."

چند باری گفتم "سوء تفاهم شده، ببخشید،..." اما هرچه من کوتاه می آمدم آنها صدایشان بلند تر می شدم. نگاهی که به درب دانشکده انداختم او را دیدم که سری به نشانه تاسف تکان داد و رفت.

خواستم دنبالش بروم که مرد درشت هیکلی دستم را گرفت. نگاهش که کردم گفت:

"بفرمایید بریم حراست"

محبوب من

2010-11-18T20:56:00.004+03:30

داستان زیر را مهتا برایم ارسال کرده است

محبوب من

در ماه فقط چند روز می توانم برای لحظاتی از دور نگاهش کنم و هربار هم که می بینمش دلم می خواهد خیره اش شده و چشم ازش بر ندارم.

نمی دانم چرا برایم تکراری نمی شود. با همان ظاهر همیشگی اش همیشه همان جذابیت اولش را داره. اما تا کی؟ نمی دانم!

هیچ وقت از نزدیک ندیدمش،خیلی هم در موردش نمی دانم، از کسی هم پرس و جو نکردم. اما بعضی ها خیلی در موردش می دانند و خیلی خوب می شناسندش .

دقیق یادم نمی آید از چه زمانی ازش خوشم آمد و نمی دانم چه شد که علاقه مندش شدم! شاید به خاطر شباهت اسمش با من یا آرامشی که در دیدنش پیدا می کنم. احساس می کنم با دلم مهربان است.

گاهی به آن همه جاذبه اش و به آن همه طرف دارانش حسودیم می شود. با اینکه می دانم فقط من نیستم که به او فکر می کنم ولی وقتی خیره اش می شوم دلم می خواهد خیال کنم که فقط و فقط منم که دوستش دارم و به او زل زده ام.

یک وقتهایی که بهش نزدیک ترم و بهتر می ببینمش احساس می کنم غمی در چهره زرد و رنگ پریده اش هست.کاش می دانستم زردی رنگ صورتش از چیست.

بعضی ها خیلی حواسشان به اوست،مرتب زیر نظرش دارند، آمدن و رفتنش، بودن و نبودنش، مبدا و مقصدش و و خلا صه صد تا چیز دیگر که من روحم هم ازش بی خبر است. ولی مثل اینکه برای او این توجه ها اصلا مهم نیست. انگار نه انگار هزار چشم به دنبال اوست، فارغ از همه اینها روزگارش را می گذراند، بدون هیچ توجهی.

گاهی به سرم می زند من هم مثل بقیه افراد،در موردش اطلاعات بگیرم، اما می ترسم، می ترسم ان چه که من فکرش را می کنم نباشد، آن اسطوره ای که من در ذهنم ساخته ام نباشد. دلم نمی خواهد تصویرش در ذهنم خراب شود، می خواهم همیشه در ذهنم همین طور دوست داشتنی، لطیف ،آرام و آرامش بخش بماند.

وقتی سرم را بالا می گیرم و نگاهش می کنم حس می کنم مهربانیش مثل باران می بارد، بارانی که حتی قلب پژمرده و بی احساسی مثل قلب من را هم جلا می دهد.

امشب اما دلم گرفته، خیلی منتظرش شدم تا ببینمش اما نشد.

ساعت ها پشت پنجره ایستادم و چشم دوختم.

ابرهای لعنتی، از مقابلش کنار نرفتند.

جبر و اختیار

2010-11-17T21:48:00.002+03:30

یادش به خیر

کنترل تلویزیون را دستم می گرفتم و مرتب بین شبکه های مختلف جابجا می شدم. چه حالی می داد این شبکه عوض کردن.

دیروز که تصادفا دستم به کنترل خورد و صدایش مقداری کم شد صدای داد و فریاد همه بلند شد.

از اختیار مطلق به جبر روزگار گرفتار شدیم.

خدا گرفتارت کند فارسی 1

یارانه

2010-11-17T16:36:00.003+03:30

"به شما چقدر دادند؟" هر دو نفری که در محل به هم می رسیدند این سوال را می پرسیدند و وقتی طرف مقابل مبلغ را می گفت سوال بعدی خود به خود این بود که "چند نفرید؟"

بعد از این دیگر حساب و کتاب های مردم شروع می شد و عدد را بر تعداد تقسیم می کردند تا مبادا کسی ریالی بیشتر از آنها گرفته باشد و سر آنها بی کلاه بماند. در این حین اگر من از آنجا رد می شدم زحمت محاسبه هم به خود نمی دادند و بلند فریاد می کردند که مهندس فلان عدد تقسیم بر فلان نفرات چقدر می شود.

سرم را انداختم پایین و از گوشه پیاده رو به سرعت حرکت کردم و در چشم به هم زدنی وارد خانه شدم. از در که وارد شدم هنوز سلام نداده بودم که آقا گفت:

"داود تو اینترنت نگاه کن ببین یارانه ما را هم ریختند"

با اطمینان پاسخ دادم: "حتما ریختند،همه جا دارند صحبتش رو می کنند".

با این حال پای کامپیوتر نشستم و وارد حساب بانکی پدرم شدم. نگاهم که به حساب خالی پدر افتاد چشمانم خشک شد. جرات نمی کردم به آقا چیزی بگویم. اینترنت را زیر رو کردم یک شماره تلفن پیدا کردم و زنگ زدم.

"الو سلام، عذر می خواهم من شماره حساب داده بودم اما تو حساب پولی نیست..."

هنوز در حال صحبت با تلفن بودم که دیدم آقا از ماجرا مطلع شده و بالای سرم ایستاده. اندکی چیزی نگفت تا خشمش فرو بنشیند و سپس گفت:

"خاک بر سرت، فرم کل محل را درست پر کردی مال خودمون رو غلط"

دبلیو و درد

2010-11-13T03:05:00.000+03:30

در اطراف ما معمولا پسرها را قبل از اتمام دبیرستان به سرکار می فرستادند و به ندرت می شنیدی که کسی دبیرستان را تمام کرده و در دانشگاه آزاد فلان شهرستان در رشته ای دسته چندمی قبول شده باشد. به همین جهت خبر قبول شدن من در دانشگاه سراسری، مثل بمب در محله ترکید. هنوز دانشگاه شروع نشده بود که بقال سر کوچه به من مهندس می گفت و کاربرد دکمه های روی ماشین حسابش را از من می پرسید. اما کار به همین مهندس گفتن ختم نشد. مدت کوتاهی که گذشت هر روز چندین مراجعه کننده داشتم. یکی به دنبال راهکار نمره های تک ریاضی پسرش بود، یکی می خواست حساب و کتاب قسط های بانکیش را بررسی کنم، دیگری به دنبال کار برای فرزندش بود...

به یکی دو مراجعه کننده در روز عادت کرده بودیم که این مشکلات با تبلیغات دولت مجازی در صدا و سیما شدت گرفت. ارسال نامه از طریق اینترنت به رئیس جمهوری، ثبت نام مسکن مهر، اشتغال و ...

هر روز چندین نفر سراغ من را می گرفتن و همگی یک جمله می گفتند: "به مهندس بگید بره تو این دبلیو دبلیو اینها ببینه کار من درست شد..."

دیگر صدای اعتراض و گلایه اعضای خانواده هم بلند شده بود. هر خبری که در تلویزیون اعلام می شد و آخرش دبلیو دبلیو می گفت همه اعضای خانواده بر سرشان می زدند.

تا آن روز که همه دور هم نشسته بودیم و تلویزیون نگاه می کردیم که پس از کلی خبر در مورد طرح هدفمند سازی یارانه ها، اعلام کرد از فردا برای ثبت نام به سایت دبلیو دبلیو دبلیو دات....

هنوز حرف گوینده تمام نشده بود که پدرم فریاد زد:

"دبلیو و درد، دبلیو و مرض، دبلیو و درد بی درمون، خانم پاشو اون کامپیوتر رو از پنجره بنداز بیرون"

مادرم که می خواست در مقام دفاع از من برآید گفت: "چرا اعصابت خورده"

پدرم با فریاد جواب داد: "بابا آخه هر یک دبلیو دبلیو که اینها می گویند صدتا به بدبختی ما اضافه میشه"

گفتگوی آنلاین

2010-11-12T02:13:00.003+03:30

داود: چند روز پیش تو راه خونه یکی دست بلند کرد، گفتم ثواب داره سوارش کنم

شهلا: دختر بود؟

داود: یک خانم سی چهل ساله

داود: یک دقیقه

شهلا: منتظرم

...

داود: آمدم

شهلا: بقیه اش رو بگو

داود: داشتم می گفتم، با فاصله زدم کنار، تو آینه نگاه کردم ببینم میاد

شهلا: اومد؟

داود: بدو بدو

داود: خوش تیپی و هزار دردسر

شهلا: لوس نشو، بعد چی شد

داود: از درب عقب نشست

شهلا: خوب؟ جون بکن

داود: ضبط روشن بود و داشت دست کوچولو پا کوچولو می خوند

شهلا: خوب؟

داود: درب و آروم بست، بسته نشد. گفتم خانم درب عقب بازه

داود: صداش رو کشید و با ناز گفت چی...؟

داود: گفتم درب عقب بازه

داود: درب را باز کرد و ایندفعه آروم تر بست وگفت: "بسته شد"

داود: گفتم این چراغ سقفی رو نگاه کن، هروقت خاموش شد بسته شده

پیغام یاهو "شهلا از یاهو خارج شده است"

شهلا: دوباره اومدم، دی سی شدم

شهلا: بقیه اش رو بگو

داود: دوباره همان کار را تکرار کرد

داود: گفتم نمی خواد، بزار باز بمونه، باز بهتره، حرفی هم برامون در نمیارن

داود: با دست لامپ سقفی رو خاموش کردم

شهلا: خوب؟
داود: آدامس تو دهنش را چرخوند و گفت آره...

داود: از تو آینه نگاهش کردم دیدم نگاهش به منه

داود: وقتی دید که به او نگاه می کنم شروع کرد با آهنگ همخوانی کردن و بشکن زدن

داود: دست کوچولو پا کوچولو

شهلا: خوب؟
داود: حواسم پرت شده بود، ضربان قلبم بالا رفته بود

داود: خیابون رو به سرعت رفتم تا کسی تو محل ما رو نبینه

داود: اینم هی بشکن می زد و می خوند

داود: رسیدم سر خیابون

داود: گفتم خانم اینم سر خیابون

داود: گفت بپیچ چپ

داود: گفتم میرم راست

داود: گفت جون من بپیچ

داود: زدم کنار و گفتم خانم خدا روزیت را جای دیگه حواله کنه برو پایین

داود: یک اوا گفت و پیاده شد

داود: دو قدم که رفت گفتم خانم

داود: با خوشحالی برگشت و گفت: "جون"

داود: گفتم: "کرایه ات"

داود: یک عوضی گفت و رفت

داود: بدبخت نمی دونست که من اهل این جور برنامه ها نیستم

...

داود: الو الو

داود: شهلا هستی؟

شهلا: برو به جهنم، عوضی

پیغام یاهو: "شهلا از یاهو خارج شده است"

عبور از خیابان

2010-11-11T16:05:00.003+03:30

داستان زیر را الهام برایم ارسال کرده است.

دو سه قدمی از درب دانشگاه فاصله گرفتم و به بزرگراهی رسیدم که هر روز باید از وسط آن عبور می کردم. سمت چپ را نگاه کردم, موقعیت یابی کردم و به زحمت خودم را به بلوار وسط بزرگراه رساندم, سمت راست را نگاه کردم و وقتی خیالم راحت شد که میشود عبور کرد با شتاب از بزرگراه رد شدم. هنوز یک متری به انتهای مسیر مانده بود و من داشتم روی پاشنه پا می چرخیدم تا برگردم و چند دقیقه ای منتظر رسیدن تاکسی باشم که ناگهان وزنه سنگینی را روی پام احساس کردم و همزمان ضربه محکمی از پشت من را به زمین زد. چند لحظه ای بی خبر از دنیا بودم و وقتی کمی به خودم آمدم دیدم یک لنگه از کفش هام زیر یک ماشین افتاده و کیف و وسایلم هم اطراف من پهن خیابان شده ایم.

هر ماشینی که رد می شد ترمزی می زد و نگاهی می انداخت تا مبادا صحنه ای هیجان انگیز اتفاق افتاده باشد و آنها از دست بدهند. از خجالت و شرم نگاههای مردم و دانشجویان اطراف، با وجود دردی که داشتم بلند شدم و کفشم را پوشیدم و خودم را تکاندم.

"خانم حواست کجاست، نمی بینی من دارم دنده عقب میام"، راننده با قیافه حق به جانب رو به مردم این را گفت.

به فکر حرف رضا افتادم که همیشه می گفت خانم ها از خیابان رد شدن را بلد نیستند. در خیابان باید مسیر رو به رو را نگاه کرد ماشین نیاید، مسیر مقابل ماشین دنده عقب نیاید، پیاده رو موتور نیاد، توی دانشگاه کامیون نیاید....

"خانم می خواهی بیا سوار شو ببرمت بیمارستان"، این حرف آن راننده رشته فکرم را پاره کرد.

نگاهی به قیافه غلط اندازش کردم و گفتم:

"لازم نکرده، خودت برو دکتر شماره عینکت رو عوض کن"

دست پیش

2010-11-09T21:40:00.004+03:30

از آن موقع که ایستگاه های رفت و برگشت اتوبوس های BRT را در چهارراه ولیعصر جدا کرده بودند سوار شدن به اتوبوس چندین برابر مشکل شده بود. ایستگاه جدید نه در و پیکر درستی داشت و نه قانون و نظم خاصی. هر کس یک گوشه ای صف درست می کرد و هر اتوبوسی هم هرجایی که دلش می خواست می ایستاد. موقع سوار شدن هم صف ها بهم قاطی می شد و مردم از سر و کله هم بالا می رفتند.

دو سه باری اتوبوس ها آمدند و رفتند و من نتوانستم در آن فشار جمعیت سوار شوم. آلودگی،سرمای استخوان سوز هوا، و سر و صدای شلوغی اعصابم را به هم ریخته بود. دیگر نای ایستادن هم برایم نمانده بود که یک اتوبوس دقیقا جلوی من ایستاد و هنوز دربش را کاملا باز نکرده بود که فشار جمعیت مرا از درزهای بین درب ها داخل اتوبوس کرد. دو سه نفری می خواستند پیاده شوند و ده بیست نفری سوار.

" اجازه بده اول پیاده بشن"

" اون ته اتوبوس خالیه برو عقب ملت سوار بشن"

"دوست عزیز صف رو رعایت کن"

"آقای راننده درب عقب را بزن، پای این بنده خدا گیر کرده"

...

واقعا لحظات وحشت آوری بود. اما به هر ترتیب که بود اتوبوس راه افتاد.

انبوه جمعیت داخل اتوبوس طوری بود که سرم را هم که تکان می دادم به کسی برخورد می کردم. از همه طرف به هم چسبیده بودیم و دعا دعا می کردیم آدم منحرف و خلاف کاری در نزدیکی ما نباشد. اینقدر به هم نزدیک بودیم که نفس هایمان را با هم تعویض می کردیم. بازدم من را شخص دیگری فرو می برد و دم من هم بازدم دیگری بود. شدت سرمای هوا باعث شده بود همه شیشه های اتوبوس را ببندند و آن یک مقدار هوای داخل اتوبوس هم آنقدر در ریه های افراد مختلف دم و بازدم شده بود که دیگر اکسیژنی برایش نمانده بود. اگرچه شدت آلودگی از همان ابتدا هم اکسیژنی در هوا نگذاشته بود.

مدتی از حرکت اتوبوس گذشته بود که بوی تخم مرغ گندیده چنان فضای اتوبوس را گرفت که عده ای به سرفه افتادند و بیشتر افراد دست در مقابل بینی و دهان گرفتند. اما در آن تو در توی جمعیت که دمای بدن اطرافیان هم قابل لمس بود پیدا کردن منبع بو کار سختی نبود. همه نگاه ها به سمت مردی برگشته بود که در صندلی مجاور به پنجره به دور از فشار جمعیت نشسته بود و خرده هوایی هم از جدار شیشه استشمام می کرد.

نگاه های مردم که سنگین تر شد او گلویش را تمیز کرد و گفت:

"دهنش سرویس هرکی این کار رو کرد، عجب آدمایی پیدا می شوند ها"

من که دیگر صبری برایم نمانده بود گفتم:

"الان من باورم شد که کار تو نبوده"

جمعیت به یکباره خندید و او شروع به داد و فریاد کرد که:

"حرف دهنت رو بفهم، مرد حسابی..."

شانس آوردم که اتوبوس آنقدر شلوغ بود که نتوانست از جایش تکان بخورد.

دعوای سکوت

2010-11-08T16:43:00.001+03:30

<: چی شده؟

>: هیچی

<: پس چرا ساکتی؟ انگار حواست جایی دیگه است

>: نه بابا، ضبط صوت که نیستم همش آواز بخونم

<: دیدی گفتم یه چیزیت هست، اصلا اعصاب نداری

>: اعصابم رو تو خراب می کنی دیگه، یک دقیقه اگر گذاشتی استراحت کنیم

<: تو رو که ولت کنن همش خوابی، پس کی به ما می رسی

>: از صبح تا حالا داشتم برای شما جون می کندم، البته اگر درک کنی

<: من درک نمی کنم، به من میگی احمق!

بعدش عین بلد الملک شروع کرد به خودش گیر دادن و داد و هوار و گریه و زاری...

>: بابا یک دقیقه من خواستم برم تو غار تنهایی خودم که..

پرید وسط حرفم: "خونه ما شبیه غار شده؟ دستت درد نکنه" و دوباره بدون توقف شروع کرد به حرف زدن.

روز بعد که رفتم خانه، به محض رسیدن گفتم: "چه خبر؟"

بعد از اینکه یک ساعتی حرف زد احساس کردم یک مقدار دور موتورش پایین آمده، برای همین به سرعت گفتم: "دیگه چه خبر؟"

و از آن روز دیگر مشکلی نداریم.

نگاه من

2010-11-04T22:07:00.001+03:30

امروز یکی از خوانندگان وبلاگ مطلبی برایم فرستاده بود که احساس کردم باید یکبار برای خودم هم که شده مطالبی را بیان کنم.

داشتن وبلاگ در فرهنگ اجتماعی وسیاسی جامعه ما مشکلات فراوانی دارد. بسیاری از نویسندگان وبلاگ ها نه تنها تولیدکنندگان رایگان ادب و فرهنگ و محتوا هستند بلکه از دیدگاه هزینه فرصت، هزینه هم می دهند. شاید با این نگاه بر بسیاری از خوانندگان که با زحمت یک کلیک کردن به یک وبلاگ وارد می شوند خرده نتوان گرفت که به ریش ما بخندند و رایگان از محتوای وبلاگ استفاده کنند.

حتی برای من که تقریبا همه خوانندگانم از دوستان و آشنایان نزدیکم هستند، وفور مشکلات و ریشخند ها و کمبود نظرات و تاییدات فکر محدود کردن دسترسی خوانندگان و یا عدم انتشار نوشته هایم در وبلاگ را به سرم انداخته بود که نهایتا منجر به تغییراتی در محتوای مطالبم شد.

از بیان مشکلات و گله مندی ها که بگذریم، مطالبی را پیرامون محتوای وبلاگ بیان می کنم.

قسمت اعظم وبلاگ را داستان هایی تشکیل می دهد که بیانی طنز گونه از واقعیات گاها تلخ موجود در بدنه جامعه است که تلخی بسیاری از آنها در سبک نوشتن داستان پنهان است. در بسیاری از این واقعیات من و دوستان و آشنایانم ناظر و شاهد و قربانی و یا مجرم بوده ایم. واقعیاتی که من بار دیگر به آنها سفر کرده ام و این بار با عینکی طنز بر چشم، آنها را نظاره کرده ام.

به هر روی، جدای از علاقه شخصیم به نوشتن، احساس وظیفه ام به جامعه، و تعلق خاطرم به دوستان و آشنایان، به دنبال آن بوده ام که به خودم و دیگران نشان بدهم که بر تلخ ترین واقعیات زندگی هم می توان لبخند زد.

لذا من هیچ توقع و انتظاری از شما ندارم، جز اینکه مرا تهدید نکنید که اگر فلان نشود من دیگر به این وبلاگ سر نمی زنم و همچنین داستان ها را برای خودتان تفسیر نکنید تا متلکی به من بیاندازید.

نکته آخر هم اینکه اگر هرکدام از شما با واقعیت و ماجرایی مواجه شدید که می تواند در قالب داستان های وبلاگ بیان شود برای من ارسال کنید. بستگی به شیوایی قلمتان، اصل داستان و یا اصلاح شده آن به نام شما در وبلاگ منتشر می شود.

امیدوارم این وبلاگ محلی برای تقویت دوستی ها و تحکیم لبخند ها باشد.

ثانیه سوم

2010-10-31T16:53:00.001+03:30

ثانیه صفر

در آن تاریکی جاده ناگهان چراغ های ترمزش روشن شد و سر ماشینش کمی به سمت کنار جاده متمایل شد. ماشینی که از سمت چپ من سبقت گرفته بود و درحال برگشتن به لاین وسط بود با دیدن آن صحنه به سرعت ترمز کرد و به سمت کنار جاده پیچید. من که فاصله ام با آنها لحظه لحظه کمتر می شد بی اراده پایم را روی ترمز گذاشتم و سرعت ماشین را تا جایی که میشد کم کردم.

ثانیه یک

"یا ابالفضل، یا حسین...." صدای داد و فریاد برادرم و خانمش که با ترمز من متوجه وقوع حادثه ای شده بودند بلند شد. فریاد آنها اضطرابم را دوچندان کرد. فرمان را دو دستی گرفتم و کمی چرخاندم تا از فضای بین آن دو ماشین فرار کنم. اما ماشین دوم که به سمت حاشیه جاده رفته بود از ترس سقوط از بلندی جاده باز به سمت جاده برگشت و همین امر تعادل ماشین را به هم زد.

ثانیه دو

نمی دانستم چه کار کنم. یک ماشین به صورت مورب وسط جاده را گرفته بود و دیگری مانند فرفره در گوشه جاده دور خود می چرخید. صدای ترمز ماشین ها به هوا بلند شده بود و بلندتر از آن صدای فریاد "یا ابالفضل و ...". هیچ مفری نبود جز توقف و برخورد احتمالی اتومبیل های پشت سری و تحمل فشار قبر. انا لله و ...

ثانیه سه

ماشینی که دور خود می چرخید در همان وضعیت اندکی از ماشین دیگر فاصله گرفت. من که دیگر به کنار جاده رسیده بودم فرمان را چرخاندم و از فضای بین آن دو ماشین پیچیدم و با اندکی لغزش چرخ های عقب روی جاده، ماشین را کنترل کردم.

پس از چند کیلومتر در حالیکه همچنان شک زده بودم در خروجی جاده کنار زدم و به آن فکر کردم که در ثانیه سوم باز به زندگی برگشتم.

خاله

2010-10-26T17:28:00.004+03:30

بعد از اینکه دانشکده ما را به قسمت جنوبی دانشگاه منتقل کردند یک درب نیمه کاره ای هم در همان نزدیکی افتتاح کردند که به یک کوچه خلوت منتهی می شد. معمولا به غیر از عده ای از دانشجو های دانشکده که از وجود آن درب جدید مطلع شده بودند کسی از آنجا تردد نمی کرد. اما چیزی که توجه من را بیش از همه به خودش جلب می کرد این بود که در آن کوچه خلوت که من هم با سلام و صلوات رد می شدم همیشه خانمی را می دیدم که با حجاب کامل کنار دیوار ایستاده است. روز اول گفتم حتما منتظر کسی است. روز دوم گفتم حتما دانشجوی دانشگاه خودمان است. روز سوم گفتم شاید از ساکنین محله است اما ...روزهای بعد دیگر فکرم به هرجایی رفته بود.

"حتما خاله است" مجتبی با حالتی که می خواست نشان دهد سرد و گرم روزگار چشیده این را گفت.

گفتم: "خاله ی کی؟ یعنی چی"

با خنده جواب داد: "چقدر از مرحله پرتی، عزیز من اینها فروشنده اند"

کمی شکه شده بودم.

"مگه می شه، تو روز روشن کنار دانشگاه ..." هنوز حرفم تمام نشده بود که جواب داد

"انگار تو این شهر زندگی نمی کنی ها"

هنوز فکرم مشغول بود. نمی توانستم باور کنم خانمی در آن وضعیت موجه چنین سیرتی داشته باشد. گفتم:

"بابا جون این حجابش کامل بود، اصلا به قیافه اش نمی خورد که..."

باز مجتبی پرید وسط حرفم و گفت"الان دارم می رم شهرستان، هفته بعد که اومدم می رویم سراغش، اگر شمارش رو نگرفتم هرچی می خواهی بگو"

تمام آخر هفته فکرم مشغول سادگی خودم بود و اینکه مجتبی چه گرگ باران دیده ای است. با این حال اصلا مطمئن نبودم که سراغش برویم یا نه. روز شنبه که شد با مجتبی نزدیک میدان قرار گذاشتیم و قبل از اینکه به سمت درب جنوبی راه بی افتیم گفتم:

"مجتبی شر نشه برامون"

با خیالی آسوده گفت: "نه بابا بیا کاریت نباشه".

به سمت درب که راه افتادیم چند نفر دیگر هم اطرافمان بودند. در طول هفته گذشته تعداد بیشتری از دانشجویان از وجود آن درب مطلع شده بودند و دیگر کوچه به خلوتی گذشته نبود. به نزدیکی آن خانم که رسیدیم مجتبی سرعتش را بیشتر کرد و از من فاصله گرفت. من هم نگران و مضطرب اطراف را نگاه می کردم تا مبادا کسی از دانشجو های دانشکده این صحنه را ببیند و آبروی چندین ساله مان با یک کل کل کردن ساده به باد برود. دیگر چیزی به نزدیکی آن خانم نمانده بود که از سر کوچه یکی از دختر های دانشکده که حجاب نصفه و نیمه ای هم به سر داشت به سمت دانشگاه آمد.

"مجتبی، مجتبی" چندباری او را صدا کردم تا متوجه من شد و برگشت.

در همین لحظه آن خانم که انگار بعد از مدتها بیکاری و مگس پرانی کار پیدا کرده بود به مانند تشنه ای که آب می بیند به سمت آن دختر حرکت و کرد و گفت:

"خانم مقنعه ات رو بکش جلو"

من در حالی که لبخند تمسخر آمیزی بر لب داشتم به مجتبی نگاه کردم و گفتم:

"آقای گرگ بارون دیده، شما فرق حراست دانشگاه رو با خاله نمی دونی؟!"

سفر حج – قسمت سوم (جده)

2010-10-21T19:01:00.007+03:30

انگار نیمی از بیابان های حجاز را آسفالت کرده اند و دور آن را دیوار کشیده اند. محوطه ای بزرگ که در هرگوشه آن یک هواپیما نشسته بود و اتوبوسها مرتب بین سالن فرودگاه و پای پلکان هواپیما مسافران را جابجا می کردند. مدتی طول کشید که نوبت به من رسید و به همراه جعفر و مصطفی سوار اتوبوس شده و به سالن فرودگاه رفتیم.

"سریع مدارکتون رو آماده کنید و برید اونجا تو صف بایستید"، سرپرست کاروان که از همه زودتر خود را به سالن رسانده بود دانشجویان را به سمت صف بلندی هدایت می کرد که افراد به نوبت از داخل یک گیت عبور می کردند. در نزدیکی گیت یک عرب در لباس سفید و عمامه قرمز پشت یک صفحه مانیتور نشسته بود و طوری مبهوت تصویر آن بود که سرش را هم تکان نمی داد.

نزدیک او که شدیم مصطفی پرسید: "او عربه به چی نگاه می کنه؟"

من هم کنجکاو شده بودم و پرسش مصطفی بهانه ای شد اندکی از صف فاصله بگیرم تا صفحه مانیتور را بتوانم ببینم. آماده بودم که به سرعت سر جای خود برگردم اما تصویر را که دیدم خشکم زد. هر کسی که از داخل گیت عبور می کرد کاملا عریان در صفحه پدیدار می شد.

"عقب عقب، یالا یالا"، با سر و صدای آن عرب حواسم به خودم آمد و به جای خود برگشتم.

"مصطفی بدبخت شدیم" با لبخندی بر لب در حالیکه شوکه شده بودم این را گفتم.

جواب داد: "چی دیدی"

با خنده گفتم: "این عربه که نشسته اونجا، داره عرب ها رو از ایرانی ها شناسایی می کنه"

گفت: "یعنی چی"

گفتم: "بابا اونجات رو که خودت هم شاید روت نشده ببینی این می بینه"

مصطفی هنوز منظورم را متوجه نشده بود که فردی که صحبت ما را شنیده بود گفت:

"نگران نباشید، اون مثل دکتر محرمه"

کنار رفتم و گفتم: "بفرمایید جلو زودتر دکتر محرمتون معاینه تون کنه". از اینکه حرف های مارا گوش داده بود خوشم نیامده بود و دنبال بهانه ای می گشتم تا تکه ای آب دار نثارش کنم.

از داخل گیت که گذشتیم مدتی را هم پشت باجه ای ایستادیم تا گذرنامه هایمان را بررسی کنند.

به محوطه اصلی فرودگاه که وارد شدیم همان دانشجوی فضول نفس عمیقی کشید و گفت: "بوی حرم را از اینجا هم استشمام می کنم"

من که فرصت مناسب را یافته بودم با صدای بلند گفتم: "عزیز من بوی حرم نیست، بوی ادکلن اون خانم هندی است که کنارت ایستاده"

نگاه همه به آن سمت چرخید و همزمان صدای خنده شان بلند شد.

سرپرست کاروان که متوجه شده بود حواسمان به سمت خانم های بی حجاب فرودگاه جده پرت شده با صدای بلند گفت:

"برادرها به سرعت بروید سوار اتوبوس ها بشید باید انشالله به سمت مدینه حرکت کنیم"

درحالیکه هنوز لبخند بر لبانمان بود از میان مسافران اروپایی فرودگاه گذشتیم و سوار اتوبوس شدیم.

سفر حج – قسمت دوم (کاکپیت)

2010-10-18T13:04:00.000+03:30

هواپیما که از زمین بلند شد دانشجویان نیز بلند شدند. کنار هر پنجره چندین نفر ایستاده بودند و با هیجان به مناظر بیرون نگاه می کردند و عکس و فیلم می گرفتند.

"خانم مهماندار اینها جای من نشستن" باز صدای آن فرد معترض بلند شد و همه همزمان فریاد کردند:

"ااااااااااااه"

من هم بلند شدم تا نگاهی به قسمت ها مختلف هواپیما بیاندازم. به قسمت جلوی هواپیما که رسیدم دیدم جمعیت انبوهی پای پله ها ایستاده اند. نزدیک شدم و از یکی از افراد پرسیدم:

"اون بالا چه خبره"

جواب داد:

"صف کشیدیم تو کاکپیت با خلبان عکس بگیریم"

با تعجب گفتم: "تو کاکپیت؟!"

گفت: "همون اتاق خلبان دیگه"

من که تا آن لحظه فکر می کردم از نزدیکی کاکپیت هم رد شوی امنیت پرواز تو را دستگیر می کند از اینکه دسته دسته دانشجویان وارد اتاق کنترل هواپیما شده و با خلبان عکس بگیرند تعجب کرده بودم.

با دست اشاره ای به جعفر و مصطفی کردم تا آنها هم بیایند.

روی هر پله چند نفر ایستاده بودند و به زحمت کسانی که عکس گرفته بودند پایین می آمدند.

"آقا حرکت کن بزار بقیه هم زیارت کنند" این جمله یکی از افراد موجب خنده همه شد.

به پشت اتاق که رسیدم چهره خلبان دیده می شد. واقعا مرد خوش تیپی بود. مردی میانسال با هیکلی متناسب و یونیفرمی سفید و زیبا. کلفتی صدایش کم از سبیل هایش نداشت و جذبه خاصی که داشت از همان بیرون اتاق آدم را مجذوب خود می کرد. تقریبا از همه سوال های مشابهی می پرسید که "رشته ات چیست، کدام دانشگاه، چند سالته"

نوبت من که رسید دوربین را به دست جعفر دادم و گفتم چند تا عکس بنداز.

داخل شدم و در صندلی پشت خلبان نشستم. با لبخند پرسید "اسمت چیه"

گفتم: "داود"

برای اینکه ایندفعه سوال جدیدی پرسیده باشد گفت: "الان چه آرزویی داری داود خان"

با خنده گفتم: "اینکه با هواپیمات یک بوق بزنم"

لبخندی زد و گفت: "خیلی ها آرزوی تو را دارند". جعفر که عکس را انداخت صدایم کرد که بیا بیرون نوبت منه. از اتاق بیرون رفتم و دوربین را گرفتم.

مدتی که گذشت دیگر نزدیک فرودگاه جده شده بودیم و خلبان از بلندگو گفت:

"دانشجویان عزیز لطفا سر جاهای خود بنشینید و کمربندهایتان را ببندید، تا دقایقی دیگر در فرودگاه جده خواهیم نشست"

سفر حج – قسمت اول (تیک آف)

2010-10-16T19:09:00.002+03:30

همه 400 مسافر پرواز جزو کاروانهای دانشجویی حج عمره بودند و تقریبا همه شان بار اولی بود که سوار هواپیما می شدند. ذوق و شوق پرواز و شور جوانی و بی خیالی مهمانداران هواپیما باعث هرج و مرج شدیدی شده بود. هر کسی که زود تر به داخل هواپیما رسیده بود بدون توجه به شماره بلیط، صندلی مجاور نزدیک ترین پنجره را تصاحب کرده بود. چند نفری هم که با وجود زرنگی پنجره مشرف به بال هواپیما گیرشان آمده بود با حسرت به اطراف نگاه می کردند تا احیانا جای مناسب تری گیر بیاورند.

من، جعفر و مصطفی جزو آخرین نفراتی بودیم که به داخل هواپیما رسیدیم و جایی بهتر از ردیف وسط نزدیک دستشویی هواپیما گیرمان نیامد. راهرو های بین صندلی ها پر بود از افرادی که مدام در حال بازی و شوخی با یکدیگر بودند. صدایی از بلند گو پخش شد که:

"دانشجویان عزیز اینجانب خلبان پرواز بویینگ 747 تهران جده هستم و افتخار همراهی شما در این سفر رو دارم. خواهش می کنم با مهمانداران پرواز همکاری کرده و در جای خود بنشینید"

صدای بلند گو قطع نشده بود که یکی از دانشجویان شیطنت کرده و فریاد کرد:
"برای سلامتی آقای راننده صلوات"

خود مهماندارها هم خنده شان گرفته بود.

"خانم مهماندار اینها جای من نشستند"، صدای فردی ایستاده در کنار یکی از پنجره ها بود که بلیط خود را نیز به نشانه حقانیتش بالا گرفته بود و تکان می داد. سرمهماندار به یکی از مهمانداران اشاره کرد که به سمت آنها برود.

هنوز دعوای آن دو نفر فروکش نکرده نبود که یکی از دانشجویانی که نزدیک قسمت فرست کلس نشسته بود بلند شد و فریاد کرد:

"آقا این چه عدالتیه، من هم می رم زیارت اینها هم می روند، اون وقت اینها باید تو فرست کلس بنشینند و من روی صندلی اتوبوس"

صدای خنده همه بلند شد و دیگه آرامش باز نگشت. دیگر هر صدایی از جمعیت شنیده می شد:

"خواهر مهماندار شربت شهادت ندارید.."
"آقای راننده دستشویی چرا آب نداره..."

"خانم این پنجره چرا باز نمیشه، اینجا دیگه نمیشه نفس کشید، خاک بر سرت باقالی.."

خلبان چند باری از بلندگو گفت که"
"دانشجویان عزیز تا نشستن شما بر روی صندلی امکان پرواز وجود ندارد"

اما کسی گوش نمی داد. پس از مدتی که هواپیما روی باند معطل ماند سرپرست کاروان از قسمت فرست کلس به سمت ما آمد و فریاد زد:

"برادرها اینطوری می خواهید مشرف بشین به حج..."
اندکی از شلوغی جمعیت کاسته شد و کسی فریاد زد:

"صلوات"

دانشجویان سر جای خود نشستند و پس از مدتی هواپیما تیک آف کرد.

ارزانی

2010-10-02T20:19:00.002+03:30

گفت:ارزانی شده

با هیجان گفتم: مگه میشه

گفت: کجای کاری همه صف کشیدن بخرند

گفتم: خدا را شکر، سریع برم یک کیلو گوشت بخرم

گفت: گوشت برای چی

گفتم: مگه نمیگی ارزانی شده

گفت: احمق می گم ارز آنی شده

گفتم: آهان از اون لحاظ

سفر کربلا – قسمت سوم (پاتریوت)

2010-09-27T20:01:00.001+03:30

هرچقدر که از تهران دورتر می شدیم به همان میزان هم از شور و احساس اولیه مان کم میشد. دیگر از اشک های ابتدای راه علی، صلوات های بلند بلند جعفر و پچ پچ های زیر لب یوسف خبری نبود. گرمای تابستان و هوای خفه داخل اتوبوس، صندلی های تنگ و صدای گوش خراش موتور، زنگ مکرر موبایل و صدا کردن مرتب علی همه را کلافه کرده بود. اما اینها همه در مقابل آن بوی تعفن انگیز به حساب نمی آمد. آنقدر متعفن بود که نفسم تنگ می شد و سوزشی در بینی احساس می کردم و از چشم هایم اشک جاری می شد. به کنار پنجره خزیدم و پنجره را تا انتها باز کردم تا شاید جریان هوا اندکی از غلظت این بویی که گاه گاه مهمان ما می شد را بکاهد.

"دهنش سرویس هرکی اینجا رو با توالت اشتباه گرفته"، مجتبی این را گفت و به سمت ساک کوچکی که آورده بود خم شد. از حرف مجتبی خنده ام گرفته بود. با لبخند به او گفتم:

"دنبال چی می گردی؟"، با حالتی که معلوم بود کلافه است جواب داد

"پاتریوت"

جواب دادم: "چی؟! پاتریوت دیگه چیه"

"الان خودت می فهمی" این را گفت و یک اسپری خوشبو کننده از ساک درآورد.

"با تعجب پرسیدم این رو دیگه از کجا آوردی؟"

اسپری را به سمت علی گرفت مدتی آن را به هوا پاشید و گفت: "فکر کردم شاید تا مدتی نتونیم بریم حمام این را بیارم بوی بد ندیم، نمی دونستم باید برای منظور دیگه ای استفاده بشه"

بوی خوش اسپری اندکی بینی من را نوازش داد و کمی حواسم به خود آمد. تمام حواسم را جمع کرده بودم تا به محض احساس بوی بد فریاد بزنم "مجتبی پاتریوت بزن"

سرگرم شلیک پیاپی ضد موشک های پاتریوت بودیم که اتوبوس نگه داشت. از پنجره که بیرون را نگاه کردم پل کوچکی را دیدم که چند سرباز مسلح در ورودی آن ایستاده بودند و و یکی از آنها فریاد می زد:

"دور بزنید از اینجا جلوتر نمی تونید برید، اینجا مرز است و ما هم حق تیر داریم"

سفر کربلا – قسمت دوم (بدرقه)

2010-09-27T00:30:00.000+03:30

یکی از اتوبوس های از رده خارج شرکت واحد سر کوچه مسجد پارک شده بود و اکثر کسانی که برای سفر ثبت نام کرده بودند کنار اون ایستاده بودند. چند برابر اونها هم جمعیت خانواده ها و در و همسایه بود که برای بدرقه آمده بودند. هر طرف رو که نگاه می کردم چشمان تر شده مادر ها، نگاه نگران پدرها و آه حسرت همسایه ها رو می دیدم. با دیدن این صحنه ها ناگهان دلتنگ پدر و مادرم شدم و دستم رو به سمت جیبم بردم تا مطمئن شوم گوشی موبایلم را همراهم آوردم. موقع آمدن چیزی به آنها نگفته بودم و می خواستم در بین راه به آنها زنگ بزنم و ماجرا را بگویم تا با هزار و یک دلیلی که از نا امنی و بمب گذاری های آن روز عراق خواهند گفت مانع من نشوند. ناگهان صدای زنگ موبایلم آمد. شماره ناشناس بود.

"بله"

"سلام، علی اونجاست"

"سلام، علی کیه"

"عذر می خواهم من پدر علی هستم، شماره شما رو داده که باهاش تماس بگیرم"

در یکی از صندلی های کنار پنجره علی را دیدم که بیرون را تماشا می کرد. کنار پنجره رفتم و گوشی را دستش دادم و گفتم:

"باباته، صحبتت تموم که شد گوشی رو بیار"

به سمت درب اتوبوس که راه افتادم نگاهم به داخل متوجه بود که غلغله ای برپا بود و جعفر با زور و التماس یکی از همسایه ها را از اتوبوس بیرون می کرد و مدام تکرار می کرد که "به خدا جا برای خودمون هم نیست".

"پسرم این 500 تومن را بنداز تو ضریح آقا ابالفضل"، از پله های اتوبوس که خواستم بالا بروم صدایی از پشت سرم آمد. زنی حدود 60 سال پانصد تومانی کهنه ای را به سمت من دراز کرده بود.

"مادرم اصلا معلوم نیست ما بتونیم بریم، اگر نتوستیم چی؟" این را که گفتم پانصدتومانی را کمی جلوتر آورد و گفت:

"اگر نشد بنداز صدقات"

پول را گرفتم و سوار اتوبوس شدم. نگاهی به داخل اتوبوس انداختم. همه صندلی های جلو پر شده بود و فقط نزدیک بوفه خالی بود. چند قدمی که جلو رفتم علی گوشی موبایل را به سمت من آورد و گفت: "ببخشید ها، میدونی که دو سه نفر بیشتر از بچه ها موبایل ندارند، دیگه ما مزاحم شما شدیم".

گوشی را گرفتم و از کنار جعفر و آن مرد همسایه هم گذشتم.

"داود بیا اینجا لژ خانوادگی رو رزرو کردم برات"، مجتبی را دیدم که نزدیک بوفه نشسته بود و من را صدا می کرد.

خنده ای زدم و به سمت او رفتم که صدای زنگ موبایل آمد

"بله"

"سلام، علی اونجاست"

فلش و فلاش

2010-09-22T13:35:00.002+03:30

سایت کامپیوتر دانشکده بیشتر از اینکه محل تحقیق و استفاده از اینترنت باشه محلی بود برای گپ زدن های دختر و پسر. محال بود کسی پشت کامپیوتر کاری مثبت تر از چک میل کردن انجام بده. ورودی های جدید هم که تازه از محیط ایزوله دبیرستان جدا شده و به محیط مختلط دانشگاه وارد شده بودند سایت رو رو سرشون گرفته بودند و صدای خنده های الکی دختر ها و خوشمزه بازی پسرها تو کل دانشکده پیچیده بود. اما من به هیچ چیزی توجه نمی کردم و فقط مشغول تایپ کردن پروژه نهایی بودم. چیزی به موعد تحویل نهایی نمونده بود و من کلی از پروژه عقب بودم.

"آقا شما 89ی هستی" صدای نازک یک دختر از سمت چپ بود. بدون اینکه حتی یک لحظه سرم و برگردانم گفتم:

"دخترم من سن بابات رو دارم برو با همن سن و سالهای خودت بازی کن"

آنقدر حواسم به تایپ کردن بود که نفهمیدم چی گفت و فقط متوجه شدم که از من دور شد. خیلی از رفتن اون دختر نگذشته بود که مسئول سایت چراغ ها را خاموش کرد و گفت وقت ناهاره، سایت تعطیله.

تقریبا کار من هم تمام شده بود و فقط اصلاح اون مانده بود. مجبور شدم پروژه رو روی فلش ذخیره کردم تا بعد از ناهار تمومش کنم.

ناهار رو که خوردم چیزی به باز شدن سایت نمونده بود، تو اون چند دقیقه به سمت دستشویی رفتم. وارد دستشویی که شدم و خواستم بشینم ناگهان فلش از جیبم به داخل دستشویی افتاد.

چاه دستشویی خیلی عمیق بود و چیزی دیده نمی شد. تمام زحماتم به باد رفته بود. چشم هام پر از اشک شده بود اما چاره ای نداشتم. با اندوه دکمه فلاش تانک را زدم و رفتم به سمت سایت که هنوز دربش بسته بود و دختری در کنار درب منتظر ایستاده بود. جلو رفتم و گفتم:

"شما 89ی هستی"

امشب شب مهتاب (تیتراژ قهوه تلخ)

2010-09-17T19:33:00.000+04:30

Shabe Mahtab-Modiri by davoodmt

تصنیف "امشب شب مهتابه" از سروده های علی اکبر شیدا یکی از جاودانه های موسیقی ایران است که بارها توسط خوانندگان مختلف اجرا شده است. اگرچه مطمئن نیستم اما فکر می کنم اولین بار "سیما مافیها" این ترانه را اجرا کرد. این ترانه رو می توانید با صدای پریسا، مرضیه و لیلا فروهر هم گوش کنید اما من تا به حال اجرای این آهنگ رو توسط آقایون نشنیده بودم. مهران مدیری این آهنگ را در تیتراژ سریال جدیدش (قهوه تلخ) اجرا کرده. صدای گرم و دلنشین و شخصیت جذاب و دوست داشتنی او موجب شده است این آهنگ مورد اقبال عموم قرار بگیرد.

امشب به بر من است آن مایه‌ی ناز
یا رب تو کلید صبح در چاه انداز
ای روشنی صبح به مشرق برگرد
ای ظلمت شب، با من بیچاره بساز
ای روشنی صبح به مشرق برگرد
ای ظلمت شب، با من بیچاره بساز
امشب شب مهتابه، حبیبم رو می‌خوام
حبیبم اگر خوابه، طبیبم رو می‌خوام
خواب است و بیدارش کنید

مست است و هشیارش کنید

گویید فلانی آمده، آن یار جانی آمده

آمده حال تو، احوال تو

سیه خال تو، سپید روی تو ، سیه موی تو

ببیند برود

آمده حال تو، احوال تو

سیه خال تو، سپید روی تو ، سیه موی تو

ببیند برود

امشب شب مهتابه، حبیبم رو می‌خوام

حبیبم اگر خوابه، طبیبم رو می‌خوام

امشب شب مهتابه، حبیبم رو می‌خوام

حبیبم اگر خوابه، طبیبم رو می‌خوام

دزدگیر

2010-09-09T13:14:00.004+04:30

"من خودم یکسال ماشینت رو بیمه کنم، عمرا هیچ دزدی نتونه با این دزدگیری که من وصل می کنم طرف ماشینت بیاد"، نصاب دزدگیر درحالیکه سیم های ماشین را دانه دانه می کند و به دزدگیر وصل می کرد این را گفت.

من اصلا توجهی به او نداشتم و تمام پول خرد هایم را هم می شمردم تا 250 هزار تومن پول دزدگیر را جور کنم.

"آخه احمق مگه خود این لگن چند می ارزه که دزدگیر بانک مرکزی رو گذاشتی روش" مدام با خودم غرغر می کردم که نصاب کنترل دزدگیر را به سمت من دراز کرد و گفت: "مبارکه، شماره موبایلم رو هم می دم هر مشکلی داشتی زنگ بزن".

آن شب دیگر ترسی از دزدها نداشتم و آرام خوابیدم. صبح روز بعد در حالیکه هنوز چند قدمی با ماشین فاصله داشتم کنترل را به سمت ماشین گرفتم و دکمه را زدم اما صدایی نیامد. هرچه تلاش کردم انگار دزدگیر کار نمی کرد. به ماشین که رسیدم دیدم درب های ماشین باز است. با ترس داخل ماشین را نگاه کردم اما چیزی کم نشده بود.

"حتما دزدگیر بدون صدا شده" پیش خودم این را گفتم و استارت زدم. هرچه تلاش کردم ماشین روشن نشد. انگار همه سیم کشی برقش سوخته باشد. با عصبانیت پیاده شدم و به شماره نصاب زنگ زدم.

"مرد حسابی این دزدگیرت یک شبه زده ماشین رو ترکونده، درب هاش رو خودش باز می کنه، بی صدا شده..." هرچه از دهنم درآمد گفتم. حدود نیم ساعت بعد نصاب خود را رساند و باز سرش را زیر فرمان کرد.

پس از مدتی سرش را با تعجب از زیر فرمان بیرون آورد، لحظاتی مبهوت به من خیره شد و چیزی نگفت. سپس شروع به خندیدن کرد و گفت:

"دزدگیر ماشین رو دزدیدند"

تولد

2010-09-08T15:41:00.002+04:30

هیچ چیز یادم نمی آید. نمی دانم چرا در این جای تنگ و تاریک گیر افتادم. حرکت کردن برایم بسیار سخت است. به سختی می توانم دست ها و پاهایم را تکان بدهم و به دیواره ها بکوبم. وزنه سنگینی را هم که به شکمم بسته اند فرصت تکان خوردن را از من گرفته با این وجود حس بدی نسبت به او ندارم. او تنها همدم تنهایی من و شاید حالا جزئی از من است.

احساس عجیبی دارم. ترس و اشتیاق باهم در وجودم است. می خواهم از اینجا نجات پیدا کنم اما خاطره ای از بیرون اینجا ندارم. انگار همه عمرم در این مکان تنگ و تاریک بوده باشم. کلافه شده ام. می خواهم فریاد کمک سر بدهم اما هیچ صدایی از حنجره ام خارج نمی شود.

رطوبت اطرافم مدام در حال کم شدن است. انگار زیر پاهایم روزنه ای هست. به زحمت خودم را چرخاندم و سرم را به سمت روزنه آوردم. نوری از آن سوی روزنه می آید و صداهایی که هیچ مفهومی برایم ندارد. دستهایم را از آن روزنه خارج کردم. ناگهان کسی دستم را گرفت و من را کشید. سرم در بین روزنه گیر افتاد. انگار مغزم را فشار می دهند. چشم هایم را کاملا بستم اما هنوز آن صداهای نا مفهوم را می شنوم. ناگهان درد شدیدی در پشتم احسام کردم و بی اختیار فریاد کردم و این بار حنجره ام به کار افتاد. جریان خنکی به بدنم وارد شد و به گرمی از دهانم خارج شد.

باز صدای نا مفهومی شنیدم که فریاد می کرد:

"به دنیا اومد به دنیا اومد، پسره پسره"

سفر کربلا – قسمت اول (ظرفیت محدود)

2010-08-14T02:17:00.004+04:30

مراسم هیات که تمام شد جعفر از بین دانشجو های جمع بلند شد و گفت که مرز عراق باز است و میشود به کربلا رفت. این جمله او غلغله ای بین جمع به راه انداخت. اگرچه به تازگی حکومت عراق سقوط کرده بود ولی هنوز موج مسافرت های قاچاقی به کربلا به راه نیفتاده بود و این برای اکثر افراد غیر ممکن می نمود. نظرات و استدلال های مختلفی از بین افراد شنیده می شد.

"نه بابا تو مرز با تیر می زنند"

"از طرف عراق که کسی تو مرز نیست، ایران هم فقط یک مدرک شناسایی ازت می خواد"

"برگشتنی چی؟"

"موقع خروج اسمت رو می نویسند که بتونی برگردی...."

...

در این بین مجتبی گوشی تلفن را برداشت و گفت: "کاری نداره، بطور اتفاقی به چند نفر از اهالی مرزی زنگ می زنیم"

من هم گوشی موبایلم را برداشتم تا با یکی از دوستانم که در اداره گذرنامه کار می کند صحبت کنم.

هنوز من و مجتبی در حال صحبت کردن با تلفن بودیم که ناگهان چند نفری که اطراف جعفر نشسته بودند اعلام کردند که اتوبوسی برای سفر کرایه کرده اند و ظرفیت محدود است. چیزی از اعلام ظرفیت محدود نگذشت که صف درازی برای ثبت نام در اتوبوس تشکیل شد. مجتبی نگاهی به من کرد و گفت:

"زنگ زدی؟"

من هم که با نگرانی به طولانی تر شدن صف نگاه می کردم گفتم:

"میگه مگه شهر هرت است که با کارت کتابخانه از مرز رد بشی. از تو چه خبر؟"

جواب داد: "همه اهالی دهلران می گن اینجا از این خبر ها نیست. حالا چی کار کنیم؟"

هردو اندکی مکث کردیم . سپس بدون اینکه چیزی بگوییم همزمان بلند شدیم و به سمت صف دویدیم تا از اتوبوس جا نمانیم.

نسل سوخته

2010-08-05T02:01:00.003+04:30

40: برو بابا به اینها می گی بدبختی، من هنوز هم شب ها خواب جنگ رو می بینم

60: اتفاقا چون اونموقع ما بچه بودیم برای ما بدتر بود، بجای خاطرات بازی های بچگی گریه مامان یادمون مونده

40: می دونی تو نمی فهمی جنگ و انقلاب تو یک کشور یعنی چی، فکر می کنی فیلمه

60: برای شما البته خیلی هم بد نشده، اقلا به یه نون و نوایی رسیدید، بیچاره ما هستیم که دنبال هر کاری می ریم می بینیم دهه شصتی ها همه صف بستن

40: اینکه شما الان دارین راحت زندگی می کنید چون ما از خودمون هزینه کردیم

60: از این هزینه ها رو یکم خرج وسایل جلوگیری می کردید

40: شیطونه می گه بزنم تو دهنش...

50: ولش کن بابا این شصتی ها رو، باز اگه من بگم خاطرات بچگی یه چیزی تو اصلا از اون موقع چیزی یادت هست

70: چی دارید می گید، نسل سوخته ما هستیم که...

40 و 50 و 60: تو فعلا برو تو اتاقت

جان مریم

2010-08-01T17:04:00.002+04:30

Jaane Maryam by davoodmt

و استاد محمد نوری نیز ما را تنها گذاشت....

ترانه زیبای جان مریم را به یادش گوش می سپارم...

وای گل سرخ و سپیدم کی میایی
بنفشه برگ بیدم کی میایی
تو گفتی گل درآید من میایم
وای گل عالم تموم شد کی میایی
جان مريم چشماتو واكن من رو صدا کن
شد هوا سفید در اومد خورشيد
وقت اون رسيد كه بريم به صحرا آي نازنين مريم
جان مريم چشماتو واكن منو صدا كن
بشيم روونه بريم از خونه
شونه به شونه به ياد اون روزها واي نازنين مريم
باز دوباره صبح شد من هنوز بيدارم
اي كاش ميخوابيدم تورو خواب ميديدم
خوشه غم توي دلم زده جوونه دونه بدونه
دل نمي دونه چه كنه با اين غم
واي نازنين مريم وای نازنین مریم
بيا رسيد وقت درو مال مني از پيشم نرو
بيا سر كارمون بريم درو كنيم گندمارو
بيا رسيد وقت درو مال مني از پيشم نرو
بيا سر كارمون بريم بیا بیا نازنین مریم نازنین مریم
باز دوباره صبح شد من هنوز بيدارم
اي كاش ميخوابيدم تورو خواب ميديدم
خوشه غم توي دلم زده جوونه دونه بدونه
دل نمي دونه چه كنه با اين همه غم
واي نازنين مريم وای نازنین مریم

توقع

2010-07-28T17:40:00.003+04:30

در کنار جمع ایستاده بود و هماهنگ با موسیقی دست می زد. نزدیک شدم و گفتم:

"شما چرا اینجا ایستادید؟!"

نگاهی به سر تا پایم انداخت و با لبخند ظریفی گفت:

"آخه تنهایی نمی تونم برقصم"

سرم را به اطراف چرخاندم و دیدم غیر از من کسی در نزدیکی نیست. اندکی مکث کردم و گفتم:

"از ایده ای که دارید خوشم آمد"

با خوشحالی پاسخ داد: "خوب..."

نگاهی به سر تا پایش انداختم و با لبخند جواب دادم:

"ولی توقعت خیلی زیاده"

چند قدمی که فاصله گرفتم صدای آرامش را شنیدم که گفت:

"خیلی هم دلت بخواد..."

راه حل

2010-07-21T20:56:00.003+04:30

گفتم: "یک مشکلی برام پیش اومده که ..."

گفت: "این که چیزی نیست، یکبار برای خود من ..."

و این جمله را بارها شنیده بودم.

گاو شاخ دار

2010-07-19T18:18:00.000+04:30

راننده به سرعت ترمز کرد و موتورسوار از جلوی ماشین عبور کرد.

"خیلی دیوانه ای، حالت رو می گیرم"، راننده سرش رو از پنجره بیرون کرد و این رو به موتورسواری که حالا بلند بلند می خندید و شکلک در می آورد گفت. من هم برای اینکه با راننده ابراز همدردی کرده باشم و شخصیت بالای خودم رو نشان بدم گفتم:

"عزیر جان شما خون خودت رو کثیف نکن، اینها مادرزادی گاوند فقط شاخ ندارند"

راننده صدایش را بلند کرد و با حالتی عصبانی گفت:

"مرد حسابی درست حرف بزن، اون داداشم بود.."

به سرعت دوهزار تومن روی داشبورد گذاشتم و درب ماشین را باز کردم و گفتم:

"آقا من همین جا پیاده می شم"

چند قدمی که از ماشین دور شدم نفس راحتی کشیدم و با خودم گفتم:

"انگار این یکی شاخ هم داشت"

قوانین مورفی

2010-07-14T16:19:00.004+04:30

قانون مورفی در حالت عمومی اینطور بیان می شود که اگر احتمال خطا وجود داشته باشد حتما رخ خواهد داد.

Anything that can go wrong, will go wrong

این قانون در زمینه های مختلف کاربرد و تعابیر متفاوتی دارد. اما قانون عاشقانه مورفی از همه جالب تر است که بیان می کند:

شعور ضربدر زیبایی ضربدر در دسترس بودن مساوی عددی ثابت است (که این عدد همیشه صفر است).

الان متوجه شدم چرا همیشه دوستانم به من اعتراض می کنند که هیچوقت در دسترس نیستم (لبخند)

اتوبوس پارتی

2010-07-12T01:03:00.003+04:30

راننده از روی صندلی نیم خیز شد و چرخشی به کمر داد که باعث شد صدای سوت و کف به صدای کر کننده جیغ و موسیقی در اتوبوس اضافه شود. بین هردو صندلی یک نفر بلند شده بود و با موسیقی همراهی می کرد. جنب و جوش افراد و گرمای تابستان هوای داخل اتوبوس را مثل حمام کرده بود و تنها راه نفس کشیدن این بود که سر را کاملا از پنجره اتوبوس بیرون می بردم. کنار پنجره رفتم تا سرم را از پنجره بیرون کنم که مهدی دستم را کشید و گفت: "داود پاشو بیا وسط".

"باور کن با این آهنگها بلد نیستم، آهنگ شش و هشت باشه چشم" این را گفتم و دستم را ازش خلاص کردم و خودم را به سمت پنجره کشیدم. خواستم که سرم را از پنجره بیرون کنم که بی اختیار به سمت دیگر اتوبوس پرتاب شدم. راننده که دیگر کاملا سرپا ایستاده بود پیچ های تند جاده رو هم با سرعت طی می کرد.

دوباره خود را به سمت پنجره کشاندم و سرم را از پنجره بیرون بردم. نفسی که کشیدم چشمم به سربازی افتاد که ترک موتور نشسته و با دست کلاه خود را محکم گرفته است. زیر لب گفتم:

"اگر این پلیس بود..."

هنوز کلمه پلیس کاملا از دهانم خارج نشده بود که به سمت جلو پرتاب شدم و سرم به گوشه پنجره خورد. سرم را به داخل اتوبوس آوردم. سکوت مطلق در اتوبوس حاکم بود. راننده سرجایش نشسته بود و با شتاب سرعت را کم می کرد و به سمت کنار جاده می رفت. با کم شدن سرعت اتوبوس و سکوت حاکم در آن صدای موتورسیکلت که سعی داشت از کنار اتوبوس سبقت بگیرد کاملا شنیده شد. موتور سوار و سربازی که پشت او نشسته بود و اکنون دیگر کلاهش را هم از سر درآورده بود و درخشندگی سرش در زیر نور آفتاب چشم را آزار می داد از کنار اتوبوس سبقت گرفت و با رفتن او همه نگاهها به من خیره شد.

منتظر بودم صدای اعتراضی از کسی بلند شود که ناگهان فرهاد از انتهای اتوبوس فریاد کرد که:

"دستها شله ها..."

راننده صدای ضبط را بالا برد و باز از روی صندلی نیم خیز شد.

نامه ناخوانده

2010-07-09T19:59:00.009+04:30

اختلاف سنی من و برادرم آنقدر زیاد بود که وقتی من به مدرسه ابتدایی رفتم او به دنبال ازدواج بود و اتفاقا اولین کسی را که مادرم به او معرفی کرد معلم مدرسه من بود. از آن روز برادرم به بهانه های مختلف به مدرسه می آمد. پرسیدن درس و مشق من بهانه خوبی برای شروع رابطه بود ولی خیلی طول نکشید که موضوعات مورد علاقه دوطرف قوی تر از درس و مشق من شد و من فقط یک وسیله ارتباط بودم و این برایم دردسر شده بود.

مهربانی های بیش از حد خانم معلم به من دشمنی باقی دانش آموزان را برانگیخته بود و با کوچکترین بحث و جدل من در مدرسه و یا کوچکترین نوسان در نمرات من اولیا من را به مدرسه دعوت می کردند و برادرم هم کسی بود که معمولا این وظیفه را با کمال میل به عهده می گرفت. کیف مدرسه ام هم هر روز پر می شد از کتاب هایی که برادرم و معلمم به یکدیگر قرض می دادند. شرایط برایم هر روز سخت تر می شد و امیدی به بهبود آن نبود تا اینکه بعد از آخرین باری که برادرم به مدرسه ما آمد مدتی سکوت حاکم شد.

دیگر نه اولیا من را به مدرسه فرا می خواندند و نه دیگر کتابی برای همدیگر در کیف من می گذاشتند. اگرچه هر روز در خانه سراغ یادداشتی از خانم معلم را از من می گرفتند اما نوشته ای درکار نبود و اوضاع برای من بسیار مساعد شده بود.

تا اینکه آن روز خانم معلم من را صدا کرد و گفت : "داود جان دفتر دیکته ات رو بده به من و زنگ آخر بیا بگیر"

ترس ورم داشته بود، نمی دانستم دفتر دیکته را برای چه می خواهد، همه اش در فکر این بودم که نکند می خواهد دوباره از من غلط املایی بگیرد یا اینکه جریمه ها را بررسی کند. نکند دوباره این آرامش از بین برود و اولیای من را به مدرسه دعوت کنند. نکند دوباره کتابی از برادرم بخواهد و باز کیفم سنگین شود. همه این فکرها باعث شده بود تا زنگ آخر میلی به گرفتن دفترم نداشته باشم. داشتم از حیاط مدرسه خارج می شدم که از پشت صدایم کرد.

"داود جان، مگه نگفتم بیا دفترت رو بگیر، به این زودی یادت رفت"

به سمت او برگشتم و گفتم : "ببخشید خانم یادم رفت"

دفتر دیکته ام را باز کرد و صفحه آخرش را نشان داد که با خط شکسته و کشیدن خطوط نامه ای یک صفحه ای نوشته بود و گفت: "این رو میدی برادرت می خونه"

"چشم خانم" این را گفتم و دفتر را گرفتم و به سمت خانه راه افتادم. در راه خانه همه اش نگران آن نوشته بودم. یک گوشه ای ایستادم و دفتر را باز کردم. اینقدر حروف کشیده در خط استفاده کرده بود که هرچقدر تلاش کردم نتوانستم بخوانمش. نمی دانستم چکار کنم. آخرش تصمیمم را گرفتم و نامه را از دفترم جدا کردم و انداختم در جوی آب.

فردای آن روز خانم معلم من را صدا کرد و گفت: "نامه رو دادی برادرت خوند؟"

گفتم: "آره"

با حالتی که انگار منتظر چیزی باشد گفت: "جوابی نداد؟"

گفتم: "نه، هیچی"

سریع پرسید که: "عکس العملی، چیزی نشون نداد؟"

گفتم: "نه، هیچی"

بعد از آن روز دیگر من در مدرسه هر کاری می کردم هیچگاه اولیای مرا به مدرسه نخواستند و کیفم هم همیشه سبک بود.

تابستان که شد مادرم دختر دیگری را به برادرم معرفی کرد.

یوزارسیف

2010-07-01T01:29:00.002+04:30

"شلوارت رو تا زیر زانو بکش پایین و بخواب روی میز"

"چی؟! خانم نیامدم که آمپول بزنم اومدم عکس رادیوگرافی از لگنم بندازم"
"می دونم آقا، کمربندتون تو عکس میفته"

سریع کمربند را باز کردم و گذاشتم روی صندلی و گفتم:

"خوب اینم مشکل کمربند "

چپ چپ نگاه کرد و گفت:

"شلوارتون زیپ و دکمه داره، آقا زود باش اگه روت نمیشه برو جای دیگه"

"خانم اگر می تونستم راه برم که نمیودم عکس بگیرم" این را که گفتم نگاهم به ملحفه سفیدی افتاد که روی یکی از دستگاه ها انداخته شده بود. با خوشحالی گفتم:

"خانم شما برو اون اتاق که دکمه رو می زنی، من خودم درستش می کنم"

غرغر کنان به سمت اتاق رفت و گفت "نمی فهمه باید تنظیمات انجام بدم، امل"

خوابیدم روی میز و ملحفه را کشیدم روی خودم و شلوارم را از زیر ملحفه تا زیر زانو پایین دادم. بلند فریاد کردم:

"خانم اگر تنظیمه عکس رو بنداز"

جوابی نداد و تنها صدایی از دستگاه آمد که متوجه شدم عکس را انداخته. مدتی منتظر شدم تا عکس را گرفتم و پیش دکتر بردم. دکتر عکس را مدتی نگاه کرد و گفت:

"این دانشجوها تا کار یاد بگیرن چند نفر رو به کشتن می دهند، چیزیت نیست فقط فیزیوتراپی لازم داری"

من هم با خوشجالی عکس را گرفتم تا داخل کیفم بگذارم که نگاهم به جزئیات عکس افتاد و با خجالت گفتم:

"بله آقای دکتر، حالا شانس آوردم ملحفه روی خودم کشیده بودم وگرنه که واضح تر می افتاد"

"چی؟" دکتر درحالیکه نسخه را به سمت من دراز کرده بود این را گفت.

"هیچی، مرسی دکتر" این را گفتم و به سمت فیزیو تراپی راه افتادم.

در حالیکه در ذهنم خود را با یوسف پیامبر مقایسه می کردم داخل فیزیوتراپی شدم. یک مرد چاق و یک خانم بلند قد پشت میز در حال صحبت کردن بودند. به سمت آنها رفتم و گفتم:

"آقا این نسخه من رو ببینید دکتر فیزیوتراپی نوشته"

مرد چاق جواب داد "برو تو کابین یک روی تخت بخواب"

به کابین یک رفتم و روی تخت نشستم و زیر لب مدام تکرار می کردم که عجب فساد زیاد شده. ناگهان آن خانم قد بلند وارد شد و گفت:

"آقا شما که هنوز نشستی!!!"

با تعجب گفتم : "خوب چکار کنم".

به تندی جواب داد:

"شلوارت رو تا زیر زانو بکش پایین و بخواب روی تخت"

معلم و شاگرد

2010-06-28T00:59:00.002+04:30

یکی از چشم هایش غلیظ تر از چشم دیگرش آرایش داشت و نمی دانم این به خاطر عجله در آرایش کردن بود یا پاک کردن آن. مقداری از موهای فرق باز کرده اش را از زیر مقنعه بیرون داده بود و هر از گاهی دو دستش را از زیر مقنعه داخل می کرد و موهایش را مرتب می کرد و هر بار که موهایش را مرتب می کرد چادر آستین دارش از سرش به روی شانه هایش می افتاد. هر قدمی که برمیداشت بین او و چادرش جدایی می افتاد. انگار هر بار از زیر چادر فرار می کرد و دوباره چادر خود را به او می رسانید و اطرافش را می پوشاند. سرش را طوری به طرف دوستش چرخانده بود که من را در نگاهش داشت اما نگاهش به من نبود. مرتب در میان صحبتشان می خندید و لبخندش خاطراتش را در من زنده می کرد. خاطرات آن روزهایی که هنوز دانش آموز مدرسه بود. همیشه در کنار دیوار و در ردیف جلو می نشست و با دقت جزوه می نوشت اما به ندرت سوال می کرد. آن روزها هم لبخند زیبایی داشت اما لبخند اکنونش چیز دیگری بود. هرچه بالقوه زیبایی داشت بالفعل شده بود و به غایت کمال خود رسیده بود.

"سلام، حال شما خوبه؟ دانشگاه ما چیکار می کنید؟!" به خودم که آمدم دیدم در مقابل من ایستاده است. نمی دانستم چه رفتاری داشته باشم. رفتار معلمی که شاگردش را می بیند یا شخصی که دوستی قدیمی را می بیند.

"یک سری کار اداری دارم، خبر نداشتید امروز می آیم؟" این را که پرسیدم با خود فکر کردم که حتما تازه متوجه حضور من شده و به سرعت آرایش کرده که آرایش چشمهایش متفاوت است.

"نه، نمی دونستم"

برای اینکه سر صحبت را باز کنم از احوالات باقی دانش آموزان آن دوران پرسیدم. خیلی از صحبتمان نگذشته بود که به بهانه دیر شدن کلاس از کنارم بلند شد و گفت که باید برود. می دانستم که خیلی زود است حرفی از دوستی بزنم اما طاقتم تاب نمی آورد. دیگر بهانه ای برای دیدنش نداشتم و نمی خواستم این فرصت از دست برود. گفتم:
"دوست دارم بیشتر باهم آشنا بشیم"

نگاهی به من کرد و گفت:

"دوست دارم استادم بمانید"

مربع

2010-06-22T18:51:00.005+04:30

از روی صندلی بلند شدم و چند قدمی جلو رفتم تا در مسیر مریم قرار بگیرم. نگاهش که به من افتاد طوری رفتار کرد که گویی مرا ندیده است و مسیرش را کج کرد و دور شد.

نا امید وسایلم را برداشتم و به سمت دانشکده خودمان راه افتادم. نزدیک درب دانشکده که شدم نگاهم به شبنم افتاد که از روی صندلی نزدیک درب بلند شد و چند قدمی به سمت من آمد. سرم را چرخاندم و وانمود کردم که او را ندیدم و از مقابل دانشکده دور شدم. در راه عباس را دیدم که با دیدن مریم مسیرش را تغییر داد و به سمت شبنم رفت.

شبنم با دیدن عباس سرش را چرخاند و به سمت دیگری رفت.

نصفه شیرینی

2010-06-14T01:58:00.000+04:30

"تو این قحطی شوهر با یه مغازه قنادی هم بخت ما باز نمیشه چه برسه به یک دونه از شیرینی های عروسی تو"، با گفتن این جمله دستم رو دراز کردم و یک شیرینی از جعبه برداشتم. درحالیکه داشتم از او دور میشدم صدایش را شنیدم که می گفت "اما شیرینی عروسی من یک چیز دیگه است، معجزه می کنه"

کیفم را روی شانه ام انداختم، به سمت پله های دانشکده حرکت کردم، شیرینی را در دهانم گذاشتم و نصف آن را گاز زدم. از کهنگی شیرینی معلوم بود که از روز عروسی تا به حال مانده است و با بی میلی تمام آنرا فرو بردم. در همین لحظه گوشی موبایلم صدا کرد.

"خیلی دلم برات تنگ شده، یه قرار بگذار هم دیگه رو ببینیم..." داود شاگرد اول سال بالایی دانشکده اس ام اس زده بود. هنوز پیغامش را تا انتها نخوانده بودم که گوشی شروع به زنگ زدن کرد.

"بله، بفرمایید"

"سلام خانم عباسی، حالتون خوبه؟"، مهدی از بچه های شورای صنفی پشت خط بود.

من با حالتی متعجب پرسیدم "مرسی ممنون، چه عجب یادی از ما کردید؟"

مهدی گفت: " می تونید بیایید شورا؟"

"چیزی شده؟" در حالیکه حدس می زدم امر خیری در میون باشه این رو گفتم.

مهدی گفت: "بیایید بهتون می گم، انگار پشت خطی دارید"

گوشی را نگاه کردم، مادرم پشت خط بود.

"سلام مامان چی شده"

"سلام دخترم، یه خبر می گم فقط حول نکن"

"چی شده؟"

"امروز زود بیا خونه انگاری خاله ت اینا می خوان بیان خواستگاری تو واسه پسر خاله ات"

انگار واقعا شیرینی جادویی بود. ناگهان یادم افتاد که امروز خیلی آرایش نکردم و با خودم گفتم "اگر یه دستی به صورتم بزنم که دیگه غوغا می کنم". نصفه شیرینی باقی مانده را روی نرده پله ها گذاشتم و از داخل کیفم آینه و رژ لب را درآوردم و همزمان که آرایش می کردم به سمت شورا راه افتادم. هنوز به پایین پله ها نرسیده بودم که صدای گوشی موبایلم آمد.

"ببخشید خانم عباسی اشتباهی به جای اینکه به دوستم عباس اس ام بزنم به شما زدم، تشابه اسمیه دیگه، شرمنده"، این اسم ام اس داود کمی نگرانم کرد. یکی از گزینه ها پریده بود اما هنوز مورد های دیگه باقی بودند. ناگهان متوجه شدم که نصف شیرینی را روی نرده ها جا گذاشته ام و همزمان صدای گوشی بلند شد.

"سلام خانم عباسی، نمی خواد بیایید شورا، نامه اردو رو می خواستم بنویسید که سپردم به یکی دیگه"

به سرعت به سمت بالای پله ها دویدم تا نصفه شیرینی را از روی نرده ها بردارم. هنوز چند پله با شیرینی فاصله داشتم که گوشی زنگ زد.

مادرم پشت خط بود...

مادر نمونه

2010-06-02T16:17:00.001+04:30

(گزارشگر رادیو): سلام خانم، میشه چند تا سوال ازتون بپرسم؟

(صدای زن): عزیرم بیا اینجا دارن از من مصاحبه می گیرند...داود جان....

(گزارشگر رادیو): خانم الان بصورت مستقیم هموطنان دارن صدای شما رو می شنوند، شما مادر هستید؟

(صدای زن): بله، ولی شوهرم میگه اصلا بهم نمیاد.

(گزارشگر رادیو): البته اون درد زایمانی که مادران عزیز تحمل می کنند ما مرد ها رو 100 سال پیر می کنه.

(صدای زن): درد؟ شوهرم من رو برد یک بیمارستان درجه یک سزارین کردم. اصلا دردی نکشیدم.

(گزارشگر رادیو):البته فقط اون درد که نیست. تر و خشک کردن بچه خودش کلی زحمت می خواهد.

(صدای زن): آره راست می گید. هر روز یک بار باید مای بی بی رو عوض می کردم.

(گزارشگر رادیو):کلا یک بار؟
(صدای زن): یک بار هم نگاه می کردم به درجه اش ببینم پر شده یا نه. داود جان کجایی بیا دیگه...

(گزارشگر رادیو):از اون بگذریم. میشه از عشق و محبتتون موقع شیر دادن بچه بگید؟

(صدای زن): آره حتما، شوهرم همیشه میگه حیف هیکلت نیست از فرم بیفته، بهترین شیرخشک بازار رو می خرید می دادیم به بچه. شوهرم عاشق منه.

(گزارشگر رادیو):از شب بیداری ها و گریه بچه بگید؟
(صدای زن): شوهرم می گفت بچه باید اتاق خوابش جدا باشه مزاحم پدر مادر نشه، اتاق خوابش هم یکم دور بود منم خوابم سنگین.

(گزارشگر رادیو):خوب صبح ها..

(صدای زن): صبح که می گذاشتیمش مهد.

(گزارشگر رادیو):به درس و مدرسه بچه چطور رسیدگی می کنید؟
(صدای زن): شوهرم گذاشتش تو بهترین مدرسه، صبح ها کلاس داره غروب هم کلاس فوق العاده

(صدای یک مرد): سلام آقا

(گزارشگر رادیو):آقا شما شوهر این خانم هستید؟
(صدای مرد): بله، چطور؟
(گزارشگر رادیو):روز مادر را به شما تبریک می گم

(صدای زن): داود جان مگه تو بهم نگفتی امروز روز زن است؟

چشم پاک

2010-05-28T20:53:00.002+04:30

من و عباس چند قدمی جلوتر از مصطفی و محمود بین آلاچیق های کنار ساحل قدم می زدیم که چشممون تو یکی از این آلاچیق ها قفل شد. آلاچیق پر بود از دخترهایی که انگار همشون مربی تناسب اندام باشند. خود به خود قدم های من و عباس آنقدر آهسته شد تا کوچکترین جزئیاتی از داخل آلاچیق هم از چشممون دور نمونه. آهسته رفتن ما فاصله ما رو با محمود و مصطفی کم کرد و تا ما از کنار آلاچیق عبور کردیم آنها به جلوی دربش رسیدند. خیره شدن من و عباس آنقدر باعث عصبانی شدن اون دخترها شده بود که با اولین نگاه مصطفی و محمود به داخل آلاچیق یکی از دخترها داد زد که:

"عجب آدمهای بی شعوری پیدا میشه، خیره می شوند توی آلاچیق"

با فریاد اون دختر نگاه همه مردم به سمت آلاچیق برگشت و مصطفی و محمود که جلوی دربش ایستاده بودند. عباس نگاهی به اونها کرد و گفت:

"خجالت نمی کشید تو آلاچیق رو دید می زنید، آدم باید چشمش پاک باشه"

صد و پنجاه تومن (صوتی)

2010-05-27T18:06:00.002+04:30

GahiZendegi-150Toman by davoodmt

تونل توحید

2010-05-24T01:32:00.002+04:30

دستی را بالا کشیدم و سرم را به عقب تکیه دادم تا شاید کمی از احساس سرگیجه ام کم شود. ناگهان خیال ترسناکی از ذهنم عبور کرد که مبادا مانند قربانیان خفگی بر اثر گاز در ماشین گرفتار شوم.

شیشه را کمی پایین دادم تا شاید جریان هوایی که به صورتم می خورد چشمان سنگین شده ام را باز تر کند ولی انگار هوا سالهاست که از جریان افتاده. اولین نفسی که کشیدم تصور کردم کسی دود سیگار خود را مستقیم در دهان من خالی کرد. سرفه کنان از ماشین پیاده شدم و با وجود بوق های ممتد ماشین پشت سر، از اتومبیلم دور شدم تا شاید پای پیاده از تونل خارج شوم. چند قدم که جلوتر رفتم سردرم بیشتر شد. راننده وانتی با بلند گوی دستی فریاد می کرد "آقا ماشین ها رو خاموش کنید، همه اینجا می میریم ها..." وقتی به کنار او رسیدم صدای ناواضحی از او شنیدم که "آقا حالت خوبه"

می خواستم که جواب بدهم اما متوجه شدم تعادلم دارد بهم می خورد. دیگر چیزی نفهمیدم، مدتی تاریکی بود و چشمانم را که باز کردم خارج از تونل کنار چند نفر دیگر دراز کشیده بودم و ماسک اکسیژن بر دهانم بود.

روز بعد که چمران را به سمت جنوب می آمدم قبل از تونل راهم را کج کردم و پشت چراغ توحید، از ترافیک در فضای باز لذت بردم.