فرصت و تهدید

استادی داشتم که همیشه می گفت هر تصمیمی که با آن مواجه هستیم مزایا و معایبی در پی دارد و اگر برای تصمیمی هیچ مزیت یا عیبی ندیدید به معنی آن است که همه جوانب آن را بررسی نکرده اید. می گفت هر فرصتی جنبه هایی از تهدید دارد و هر تهدیدی فرصت هایی را با خود به همراه دارد. اما هرچقدر بیشتر این جملات را تکرار می کرد کمتر مفهوم آن را درک می کردم. تا آن روز که به همراه مجتبی برای خوردن چایی رفتیم.

کنار میز ایستاده بودیم و با هم تعارف می کردیم چه کسی اول چای کیسه ای را در لیوانش بگذارد. خدا خدا می کردم آن طعم و رنگ و بوی اصلی چای که در لیوان اول جا می ماند نصیب من بشود. دو سه باری که تعارف کردیم چای کیسه ای را داخل لیوانم گذاشتم و با شور و شوق پخش شدن رنگ قرمز چایی در لیوان را نگاه می کردم که مجتبی با لبخند گفت: "می دونی چرا گفتم تو اول استفاده کنی"

گفتم: "لطف شما به منه"

خنده ای کرد و گفت: "نه بابا، این چای کیسه ای ها روی میز میمونه خاک میگیره، تو اول استفاده کردی خاکش رو گرفتی"

این را که گفت انگار در دقیقه 90 گل خورده باشم، رنگ چای به شیری گراییده بود، بوی خاک مرطوب می داد و مقداری کف روی لیوان جمع شده بود.

گفتم: "تازه فهمیدم معنی فرصت و تهدید چیه"