یوزارسیف

"شلوارت رو تا زیر زانو بکش پایین و بخواب روی میز"

"چی؟! خانم نیامدم که آمپول بزنم اومدم عکس رادیوگرافی از لگنم بندازم"
"می دونم آقا، کمربندتون تو عکس میفته"

سریع کمربند را باز کردم و گذاشتم روی صندلی و گفتم:

"خوب اینم مشکل کمربند "

چپ چپ نگاه کرد و گفت:

"شلوارتون زیپ و دکمه داره، آقا زود باش اگه روت نمیشه برو جای دیگه"

"خانم اگر می تونستم راه برم که نمیودم عکس بگیرم" این را که گفتم نگاهم به ملحفه سفیدی افتاد که روی یکی از دستگاه ها انداخته شده بود. با خوشحالی گفتم:

"خانم شما برو اون اتاق که دکمه رو می زنی، من خودم درستش می کنم"

غرغر کنان به سمت اتاق رفت و گفت "نمی فهمه باید تنظیمات انجام بدم، امل"

خوابیدم روی میز و ملحفه را کشیدم روی خودم و شلوارم را از زیر ملحفه تا زیر زانو پایین دادم. بلند فریاد کردم:

"خانم اگر تنظیمه عکس رو بنداز"

جوابی نداد و تنها صدایی از دستگاه آمد که متوجه شدم عکس را انداخته. مدتی منتظر شدم تا عکس را گرفتم و پیش دکتر بردم. دکتر عکس را مدتی نگاه کرد و گفت:

"این دانشجوها تا کار یاد بگیرن چند نفر رو به کشتن می دهند، چیزیت نیست فقط فیزیوتراپی لازم داری"

من هم با خوشجالی عکس را گرفتم تا داخل کیفم بگذارم که نگاهم به جزئیات عکس افتاد و با خجالت گفتم:

"بله آقای دکتر، حالا شانس آوردم ملحفه روی خودم کشیده بودم وگرنه که واضح تر می افتاد"

"چی؟" دکتر درحالیکه نسخه را به سمت من دراز کرده بود این را گفت.

"هیچی، مرسی دکتر" این را گفتم و به سمت فیزیو تراپی راه افتادم.

در حالیکه در ذهنم خود را با یوسف پیامبر مقایسه می کردم داخل فیزیوتراپی شدم. یک مرد چاق و یک خانم بلند قد پشت میز در حال صحبت کردن بودند. به سمت آنها رفتم و گفتم:

"آقا این نسخه من رو ببینید دکتر فیزیوتراپی نوشته"

مرد چاق جواب داد "برو تو کابین یک روی تخت بخواب"

به کابین یک رفتم و روی تخت نشستم و زیر لب مدام تکرار می کردم که عجب فساد زیاد شده. ناگهان آن خانم قد بلند وارد شد و گفت:

"آقا شما که هنوز نشستی!!!"

با تعجب گفتم : "خوب چکار کنم".

به تندی جواب داد:

"شلوارت رو تا زیر زانو بکش پایین و بخواب روی تخت"