معلم و شاگرد

یکی از چشم هایش غلیظ تر از چشم دیگرش آرایش داشت و نمی دانم این به خاطر عجله در آرایش کردن بود یا پاک کردن آن. مقداری از موهای فرق باز کرده اش را از زیر مقنعه بیرون داده بود و هر از گاهی دو دستش را از زیر مقنعه داخل می کرد و موهایش را مرتب می کرد و هر بار که موهایش را مرتب می کرد چادر آستین دارش از سرش به روی شانه هایش می افتاد. هر قدمی که برمیداشت بین او و چادرش جدایی می افتاد. انگار هر بار از زیر چادر فرار می کرد و دوباره چادر خود را به او می رسانید و اطرافش را می پوشاند. سرش را طوری به طرف دوستش چرخانده بود که من را در نگاهش داشت اما نگاهش به من نبود. مرتب در میان صحبتشان می خندید و لبخندش خاطراتش را در من زنده می کرد. خاطرات آن روزهایی که هنوز دانش آموز مدرسه بود. همیشه در کنار دیوار و در ردیف جلو می نشست و با دقت جزوه می نوشت اما به ندرت سوال می کرد. آن روزها هم لبخند زیبایی داشت اما لبخند اکنونش چیز دیگری بود. هرچه بالقوه زیبایی داشت بالفعل شده بود و به غایت کمال خود رسیده بود.

"سلام، حال شما خوبه؟ دانشگاه ما چیکار می کنید؟!" به خودم که آمدم دیدم در مقابل من ایستاده است. نمی دانستم چه رفتاری داشته باشم. رفتار معلمی که شاگردش را می بیند یا شخصی که دوستی قدیمی را می بیند.

"یک سری کار اداری دارم، خبر نداشتید امروز می آیم؟" این را که پرسیدم با خود فکر کردم که حتما تازه متوجه حضور من شده و به سرعت آرایش کرده که آرایش چشمهایش متفاوت است.

"نه، نمی دونستم"

برای اینکه سر صحبت را باز کنم از احوالات باقی دانش آموزان آن دوران پرسیدم. خیلی از صحبتمان نگذشته بود که به بهانه دیر شدن کلاس از کنارم بلند شد و گفت که باید برود. می دانستم که خیلی زود است حرفی از دوستی بزنم اما طاقتم تاب نمی آورد. دیگر بهانه ای برای دیدنش نداشتم و نمی خواستم این فرصت از دست برود. گفتم:
"دوست دارم بیشتر باهم آشنا بشیم"

نگاهی به من کرد و گفت:

"دوست دارم استادم بمانید"